Ian Brown :: Solarized

Het begint een cliché te worden… Een band uit Manchester, met als
blikvangers een geniale gitarist-componist en achter de microfoon
een boeventronie met een arrogante smoel, maakt enkele
opzienbarende platen en gaat vervolgens op nogal luidruchtige wijze
uit elkaar. Zonder groep is die zanger een vogel voor de kat, denk
je dan, daar horen we niks meer van. Niks is echter minder waar,
want wat blijkt zoveel jaar na die split? Dat het uitgerekend die
talentloze zanger is die het nog het verst heeft geschopt.
Zo verging het ondermeer The Stone Roses, de band die in de jaren
’90 eerst sixtiespop en dansritmes aan elkaar koppelde en het na
twee officiële cd’s (de hele en halve compilaties niet meegeteld)
voor bekeken hield. Alle ogen waren gericht op gitarist John
Squire, maar die schoot zijn eigen legende meteen aan flarden met
de bedenkelijke Stone Roses-kloon The Sea Horses. Tot eenieders
verbazing en verrassing was het echter zanger Ian Brown die in 1997
kon bekoren met zijn solodebuut ‘Unfinished Monkey Business’.
Van Squire hebben we sindsdien niet veel meer gehoord (in 2002
verscheen weliswaar zijn soloplaat ‘Time Changes Everything’),
Brown is vandaag met ‘Solarized’ aan zijn vierde cd toe. Wie de
vorige drie – behalve het uitstekende debuut zijn dat ‘Golden
Greats’ en het toch wat tegenvallende ‘Music of the Spheres’ – in
huis haalde, zal zich geen bult schrikken bij deze ‘Solarized’. Wat
betreft sound, sfeer en invloeden zou je kunnen zeggen dat deze
plaat een mooie samenvatting is van al wat Brown ons de laatste
zeven jaar serveerde (zijn samenwerkingen met Unkle incluis). De
enige noviteit is het feit dat er hier en daar (ook nog) een
Mexicaans tintje wordt gegeven aan de nummers (‘Time Is My
Everything’).
De openingstrack (‘Longsight M13’) is wat mij betreft ook meteen
het beste wat ‘Solarized’ te bieden heeft. Een aanstekelijk ritme
dat als hete kolen wordt uitgestrooid over de dansvloer en een
reverse gitaar die alles en iedereen die wil vluchten gewoon
terugblaast. Wat volgt is helemaal niet slecht, verre van zelfs,
maar op deze vierde Brown stelt zich hetzelfde probleem als bij de
laatste cd van R.E.M.: knappe songs, vakkundig in elkaar gezet,
maar in het verleden al eens (beter) gehoord en voor een
zelfverklaard genie dus (net) niet goed genoeg. Echt zwak is Brown
nergens op deze plaat, maar voor iemand die schaamteloos
rondtoetert dat hij de beste is (geweest), heeft hij zijn talenten
jammer genoeg niet ten volle benut.
Niet alles op deze cd werd hier op gegeeuw en gezucht onthaald;
‘Keep What Ya Got’ is een heel erg fijne song, geschreven met de
hulp van Noel Gallagher, in ‘Kiss Ya Lips’ en ‘Upside Down’ maakt
hij ons duidelijk niet alleen hele dagen en nachten in hogere
sferen te toeven, maar ook weet wat er op aarde foutloopt. Ook de
titeltrack en het met oosterse ingrediënten gekruide ‘One Way
Ticket to Paradise’ zijn songs waarmee hij nog steeds uit de greep
van het peloton kan blijven.
‘Unfinished Monkey Business’ blijft ontegenzeglijk de beste
soloplaat van Ian Brown, ‘Golden Greats’ was net iets te wisselend
van kwaliteit en ‘Music of the Spheres’ was een halve
ontgoocheling. Op ‘Solarized’ wordt die neerwaartse trend gelukkig
een halt toegeroepen. Brown is er nog niet helemaal, maar er is
beterschap op komst!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 11 =