Hoe zou Oasis klinken als Noel nu eens eindelijk komaf zou maken met Liam? Embrace is al jaren een antwoord op die vraag. Fireworks was de onthulling van een band die doorheen de jaren een indrukwekkend collectief aan klassiekers had opgebouwd. Out Of Nothing illustreert Embrace als een band die haar parels ondertussen met het grootste gemak werpt.
Embrace’s zwakte is ook haar sterkte. Verwacht niets meer dan simpele rock ‘n roll in stevige Britse traditie, geleid door een stem die als twee druppels water op die van Noel Gallagher lijkt. Daarbij zien we u spontaan de wenkbrauwen fronsen en denken: hoe kan je heden ten dage met zo’n concept nog tot voldoening komen? Ons antwoord luidt: alleen met héle goede nummers. Daarin slaagt Embrace met grote onderscheiding op haar nieuwste plaat. Out Of Nothing hoeft zelfs niet onder te doen voor Embrace’s best of compilatie Fireworks.
Voor Out Of Nothing houdt Embrace het bij tien songs. De groep heeft immers geen karakterstem à la Liam Gallagher in huis om u tijdens de finale momenten wakker te schudden, en wie kan zich een soloplaat van Noel Gallagher inbeelden? Toch is Embrace er moeiteloos in geslaagd een boeiende plaat te maken.
De eerste drie songs "Ashes", "Gravity" en "Someday" zijn Embrace op hun best zoals u ze kent van de supersingles "My Weakness Is None Of Your Business" en "All You Good Good People". Voor "Gravity" kon de band op de bereidwillige medewerking van Chris Martin rekenen, hoewel we persoonlijk meer Coldplay terugvinden in songs als "Looking As You Are" en "Wish ‘Em All Away".
Na de helft van de plaat hebben we nog niet één slecht nummer gehoord. "Keeping" en "Spell It Out" dwepen nog wel met Coldplay en de Doves, maar de songs blijven altijd voldoende overtuigen om daar geen probleem van te maken. Waarom zouden we ook? Embrace schikt zich nu beter dan ooit tot grote stadiumconcerten, waarbij duizenden aanstekers van links naar rechts zwaaien en de emotionele sfeer bezit kan nemen van het publiek.
Met "Near Life" gaat Embrace nog even duisterder, maar "Out Of Nothing" besluit het album op de piano als ware het een dankbetuiging aan het adres van Chris Martin. Waarschijnlijk niet voor dat éne nummer maar wél voor de verfrissende inspiratie die hij gaf aan een band die op sterven na dood was, om de behoeftes van haar publiek te blijven bespelen.
