Mouse on Mars :: Radical Connector

Mouse on Mars is jarig. De Duitse muizen mogen tien kaarsjes
uitblazen en doen dat met een nieuwe plaat. De groep zelf was zich
naar eigen zeggen niet echt bewust van die verjaardag. Het feit dat
deze nieuwe cd zoveel aandacht krijgt, heeft dan ook meer te maken
met de voorganger uit 2001: ‘Idiology’. Die was niks meer of niks
minder dan de kers op de overheerlijke taart die hun oeuvre tot dan
al was.
Het is dan ook niet meer dan normaal dat de verwachtingen erg hoog
gespannen waren. Wat ging die ‘Radical Connector’ ons brengen? Meer
van hetzelfde? Nóg avontuurlijker, nóg beter? Of zou het een sof
worden, een monster, voortgebracht door twee experimenteerzieke
Duitsers die zo ver zijn gegaan dat ze het noorden verloren? Het
antwoord is simpel: geen van de drie. Het duo borduurt niet verder
op het artistieke succes van de voorganger, en er wordt evenmin
vernieuwd. ‘Radical Connector’ klinkt inderdaad wel anders, maar
onder ‘anders’ moeten we hier verstaan: toegankelijker en
dansbaarder dan ooit. Dat is helemaal geen schande, natuurlijk,
integendeel. Het goede nieuws is dan ook dat Jan St. Werner en Andi
Toman nog steeds het gros van het peloton achter zich kunnen laten,
het slechte is echter dat wanneer ze met deze plaat naar de meet
moeten, ze het niet zullen kunnen afmaken in de spurt…
Het klinkt allemaal misschien wel een beetje streng, maar van een
groep die de laatste tien jaar op de eerste rij stond wanneer
elektronica en intelligent techno nieuw leven diende
ingeblazen te worden, mogen we toch net iets meer verwachten. Niet
dat ze er met hun pet naar gegooid hebben, verre van. Wanneer je
jezelf en je muziek voortdurend wil vernieuwen, dan is het niet
meer dan logisch dat niet alles wat je aanraakt in goud verandert.
Daarom hebben we nog steeds oneindig veel meer respect voor deze
jongens dan voor de artiesten die een hele carrière bouwen rond één
trucje en aldoor op zeker spelen. Het is alleen zo dat, wanneer je
deze plaat vergelijkt met hun voorgaande schijven, deze ‘Radical
Connector’ nogal licht en soms wat ‘modaal’ uitvalt. Niet dat ze
voor ons nog een stap verder dienden te gaan dan op ‘Idiology’ en
elke minuut van elke track vol te stouwen met elfendertig ideetjes,
want dan is er ook geen lol meer aan.
We willen Mouse on Mars dan ook van één ding zeker niet verdenken,
namelijk dat ze met deze toegankelijke plaat bewust mikten op
commercieel succes. Daarvoor is de muziek van St. Werner en Toman
zelfs op deze plaat nog net iets te subtiel en gesofisticeerd. En
hoe je het ook draait of keert: hun stijl is en blijft
onnavolgbaar. Er dringen nog steeds veel echo’s door uit hun vorige
platen. Hoe ze de vocale bijdragen van Nkishi en Niobe bewerken,
verkappen en versnijden à la Henry the Serial Killer: knap! Het
samengaan van zwaar basgeweld met fijne bliepjes en rare, bevreemde
samples: uniek! Het perfecte huwelijk tussen ambient, avantgarde en
elektronica: nooit eerder gehoord!
Wanneer deze plaat in een blanco hoesje had gezeten, hadden we
wellicht een andere bespreking geschreven. Stel dat dit een
debuutplaat zou zijn, dan waren we misschien laaiend enthousiast
geweest. We kunnen nu alleen maar hopen dat de muizen met deze
‘gemakkelijke’ plaat nieuwe fans in hun val kunnen lokken en dan de
draad weer oppikken met het verleden. Want al bij al is deze plaat
nog het best te omschrijven als een soort “Mouse on Mars voor
Dummies”.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − 4 =