Barbara Morgenstern + Mouse On Mars :: 7 mei 2007, Botanique

Koud een jaar geleden, zetten Jimmy Edgar en Plaid, Anglo-Amerikaanse laptopgoochelaars uit de WARP-stal, de Brusselse Botanique onder stoom met tegendraadse dansmuziek. Dit jaar wordt, het verdrag van Wenen indachtig, het geografische evenwicht hersteld en zijn de Duitsers aan zet. Barbara Morgenstern en Mouse On Mars plaatsen vanavond de umlaut op de term gründlich

Morgenstern veroverde een plekje aan de muzikale feestdis met dromerige doe-het-zelf-synthpop. Ondanks haar Duitstalige teksten, vermijdt Morgenstern subtiel, en gelukkig maar, het luchtruim van Nena en haar luchtballons. De Duitse spring-in-het-veld was in september vorig jaar al te gast in de Witloofbar, de opgekalefaterde kelder van de Botanique. Toen ontdooide ze het publiek met een lange set waarin ze meer punten scoorde met een vertederende openhartigheid en een sublieme sfeerschepping dan met muzikale hoogstandjes. Nu wordt Morgenstern gepromoveerd naar de grotere Orangerie, waar ze de avond op gang mag trekken voor het, niet echt in grote getale, opgedaagde publiek.

De liefhebbers van perfect getimede electronica staan wat onwennig te kijken bij Morgensterns amateuristisch ogende performance. Voor de Duitse hoeven het arsenaal laptops en de abstracte, kille videoprojecties, die het elektronische aspect van haar muziek moeten onderstrepen, niet. Ze doet het met drummer Arne Ghosh, en zorgt met haar sympathiek gehuppel zelf wel voor het visuele aspect. De formule is simpel: Morgensterns huiswerk staat op band, haar drummer vult de luchtige melodieën of iets gewaagdere clicks ’n’ cuts aan met overheersende dansritmes of, eerder subtiele, achtergrondritmes. De Fräulein zingt er doorheen met een warme Apfelstrudelstem. Ze brengt met evenveel liefde nummers van haar eerste cassettetapes, Enter The Partyzone, als van haar laatste album, The Grass Is Always Greener.

Bij de eindbeoordeling van haar optreden weegt Morgensterns ongekunstelde overgave bijna even hard door als haar muziek zelf. Barbara is een sympathieke zotte doos: de aankondiging van haar nummers is een stream of consciousness waarin zowat de hele geschiedenis van de track uit de doeken wordt gedaan. De jonkvrouw ziet er evenmin graten in om midden in een nummer het publiek eventjes te wijzen op een eigenaardig geluidseffectje. De zaal hoeft van Morgenstern ook niet om bisnummers te roepen: ze speelt ze zelf. Uiteindelijk rondt de Duitse, losjes voorbij het voorziene einduur, af met een klein vuurwerkje: "The Operator" werkt zich met zijn gesamplede gitaren naar een dansbare climax van een intieme en vertederende set.

Mouse On Mars telt dubbel zoveel groepsleden als Aphex Twin (twee), bracht meer albums uit dan Autechre en speelt minder organisch dan Plaid. Tot zover de verschillen, het duo is echter, net als eerder genoemde artiesten, gespecialiseerd in intelligente dansmuziek. Vanavond beginnen de Duitsers hun optreden nogal verwarrend met de, aan het publiek gerichte, vraag: "Est-ce qu’il y a du son?", om vervolgens, met de zaallichten nog aan, het laptopgeweld los te laten.

Andi Toma en Jan St. Werner braken een smerig industrieel geluid uit, dat uitstekend past bij het kale, duistere interieur van de Orangerie. De heren brengen breakbeat, techno en een streepje drum ’n’ bass met een hoek af. Die combinatie klinkt als Nathan Fake die in een hoekje wordt geduwd door de Prodigy en Aphex Twin. De dreunende bassen die door de zaal rollen, zijn beter voor de conditie dan een sessie op de powerplate.

Net zoals vorig jaar bij Plaid, staat ook nu, de helft van het publiek gehypnotiseerd mee te knikken. De andere helft specialiseert zich in, soms gewelddadige, hoekige dansbewegingen op de vrije plaatsjes her en der in de zaal. Op deze maandagavond lijkt het wel een afterwork party voor Einzelgängers. Wie het allemaal maar niets vindt, kan een eind weg mijmeren bij een tekst van de Franse dichter Antonin Artaud, die achter de twee heren wordt geprojecteerd. Welgeteld vijf keren passeren de filosofische regels over het scherm, dan vinden de heren het welletjes. Het platgebeukte publiek blijkbaar ook, want een daverend applaus blijft uit. Nochtans overheerst een overwegend positief gevoel bij het geluidsbombardement van het Duitse duo dat er jammer genoeg niet in slaagde het zweet van de muren te doen druipen. Volgend jaar een kans geven aan de Franse electronische legioenen?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 4 =