The Hidden Cameras :: Mississauga Goddam

Goed anderhalf jaar geleden hadden we heel wat pret in The Smell Of Our Own, het debuut van The Hidden Cameras dat vol stond met prachtige folksongs over homoseks, plasseks, en andere creatieve varianten van het beest met de twee ruggen. Mississauga Goddam brengt meer van hetzelfde en dat is welkom: frontman Joel Gibb schrijft immers perfecte pop die zo in het spoor van Belle & Sebastian kan huppelen.

Toen wij vijftien waren, verhuisde ons gezin van een randgemeente van Brugge naar de groene rand errond, twintig kilometer verder. Net nu we het kampen bouwen ontgroeid waren en het dicht bij de "grote" stad wonen interessant werd, wierp een verhuis ons terug naar een dorp met twee straten en een verkaveling. Hell, toen we er gingen wonen, was er zelfs een groteske dorpsruzie aan de gang. Hertsberge Goddam: we weten wat het is om op te groeien in een onooglijk gat waar geen fluit te beleven is.

Gelukkig voor ons zijn we dan niet ook nog eens homo zoals Joel Gibb van The Hidden Cameras, want dan moet het opgroeien in een achterlijk gat nog erger zijn, getuige de tweede plaat van het Canadese gezelschap: Mississauga Goddam dus, naar een dorp bij Ontario en "Mississipi Goddam", een song van Nina Simone over racisme in het Zuiden van de Verenigde Staten. De link is vlug gelegd.

Met "Doot Doot Ploot" wordt niet alleen met de meest silly songtitel ooit afgetrapt, maar meteen ook op zijn vrolijkst. Ook single "The Fear Is On" is zo upbeat als maar kan, en dat is goed: als we één ding op hun debuut The Smell Of Our Own aan te merken hadden, was het het gebrek aan snellere nummers. Daar wordt op Mississauga Goddam iets aan gedaan. Hier is de mix veel beter.

"Gay Church Folk Music", zo noemt Gibb het genre dat hij beoefent, en geen enkel nummer maakt dat beter duidelijk dan "That’s When The Ceremony Starts". Tingelende melodieën die een randje verhevenheid in zich dragen, maar tegelijk de meest ondeugende teksten herbergen. We hebben moeten opzoeken wat ’Enema’ betekent, Van Daele bracht raad met: "1 [med.] klisteerspuit/2 [med.] darmspoeling => klysma". The Hidden Cameras hebben een nummer "I Want Another Enema". Is onze tekenplank ook nog nodig of is het prentje u duidelijk?

Platenfirma Rough Trade doet er alles aan om van volgende single "I Believe In The Good Life" een hit(je) te maken: er wordt een deftige video voor gemaakt (in tegenstelling tot die voor "Golden Streams" van de vorige plaat die een plas-gevecht weergaf) bijvoorbeeld. En dat zou fun zijn. We hopen nog meest van al dat de opvolger dan "I Want Another Enema" wordt en live op Top Of The Pops komt.

Nog zo’n leuk getiteld nummer is "Music Is My Boyfriend" — wat inspiratie gaf voor de website van de heren — dat net op het juiste moment een tamboerijn laat invallen of een klokkenspel. Typisch voor The Hidden Cameras is namelijk die opeenstapeling van hamerende piano, gitaren, strijkers en wat er muzikaal ook maar te krijgen is op het moment. Xylofoon bijvoorbeeld, zoals in "I Believe In The Good Life".

Met afsluiter "Mississauga Goddam" krijgen we het laatste prijsbeest nog mee. "I’m wearing my disguise/Until I rid my life of Mississauga Goddam", bezingt Gibb zijn jeugd in het gat en strijkers benadrukken nog eens de tragiek ervan. En daarmee zijn we na 40 minuten rond. Langer moet een plaat niet duren, liet Gibb al verstaan, en gelijk heeft hij.

"Popsongs met angeltjes" is het soort cliché waar rockjournalisten graag mee plegen uit te pakken, maar zelden is dat zo terecht als bij The Hidden Cameras. De Canadezen brengen op Mississauga Goddam opnieuw elf pop-pareltjes, maar voor je het weet zit je mee te zingen over pakweg een enema. Toch maar even uitkijken dus.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + dertien =