Samen met The Rapture, LCD Soundsystem en Radio 4 staat The Faint al een tijdje elke avond op de hipste playlisten van de hipste discotheken in hipsterville. De verwachtingen voor hun nieuwe plaat waren dan ook hooggespannen.
Met hun twee vorige platen, Blank-Wave Arcade (1999) en vooral Danse Macabre (2001), zette The Faint zichzelf op de kaart in het alternatieve muzieklandschap. Op deze albums vermengden New wave synths, indie rock en punk zich samen met tongue-in-cheek lyrics tot een dansbaar, catchy geheel met een duister randje. Ze deden en doen eigenlijk niets anders dan het recycleren van oude muziek, maar de songs beschikken over een ondefinieerbare creativiteit die de nummers toch weer heel hedendaags maakt.
De vraag is of dit ook met hun nieuwste worp, Wet From Birth, gelukt is. Het antwoord luidt volgens ons: gedeeltelijk. Alhoewel het geheel opnieuw redelijk upbeat en dansbaar is, is de instant-catchyness van de meeste songs verdwenen. De synths zijn naar de achtergrond verschoven ten voordele van de gitaar en zelfs strijkers maken hun opwachting. De muziek klinkt op deze manier wel meer organisch en song-georiënteerd, maar het aangename donkere tintje van de vorige twee platen is gedeeltelijk vervaagd. Enkel het nummer "Paranoiattack" kon zo uit Danse Macabre gelift zijn. Met zijn verhakkelde beat en zanger Todd Baechle die "Paranoia" scandeert voelen we bij dit nummer een onweerstaanbare drang om op de tafel te kruipen.
De algemene verandering van sound toont een ander gezicht van The Faint. Het uitstekende openingsnummer "Desperate Guys" en het uptempo "Southern Belles In London Sing", twee tracks waarop de viool een prominente rol speelt, zijn blauwdrukken van de nieuwe sound van The Faint en tonen ons eens te meer welke gedurfde grensoverschrijdende muziek de groep uit zijn mouw kan schudden.
Er staan ook enkele minder geslaagde tracks op. "How Could I Forget" bijvoorbeeld, een poging tot ravenummer waar de groep de balans tussen cool en camp even verliest. Ook "Erection" en "Phone Call" zijn aan de matige kant wegens een gebrek aan structuur. "Drop Kick the Punks" is met zijn mengeling van stonerrock en New wave dan weer een knaller. Op afsluiter "Birth" bewijst The Faint dat ze nog steeds de meest geschifte lyrics hebben. Wie "In the beginning there was semen, In a deep mound of flesh, And a crest that travelled, On a wave of their own mess" zonder verpinken ten berde brengt is ofwel gek ofwel geniaal. Aan u om dat uit te maken.
