Twee jaar geleden waren The Libertines verantwoordelijk voor een kleine hype in het Verenigd Koninkrijk. Niet onverdiend, want met Up The Bracket kon Engeland plots meespelen met de revivalinterland . The Libertines schuwden de pers echter niet en kwamen met een split, verschillende inbraken, overdadig alcoholgebruik en nog een heleboel ongein in de kijker. Met de nieuwe titelloze plaat komt boontje om z’n loontje: The Libertines mogen hun welverdiende kater in ontvangst nemen.
Aan de overkant van het Kanaal wordt er moeite noch zweet gespaard om The Libertines de hemel in te prijzen. Ook wij waren best te spreken over hun droomdebuut Up The Bracket dat bol stond van goede songs en potentiële singles. Hun cocktail van punk uit het Verenigd Koninkrijk werkte zo aanstekelijk dat zelfs de toen nog springlevende Joe Strummer er niet onbewogen van bleef. Andere Clash-veteraan Mick Jones zorgde voor de productie en het broodje van The Libertines was gebakken.
Ook deze keer mochten The Libertines op de hulp van Jones rekenen, maar veel heeft hen dat niet gebracht. Er bestaat immers nog een verschil tussen een producer en een tovenaar. The Libertines bevat niet de instant klassiekers die Up The Bracket wél had met "Time For Heroes", "I Get Along", "The Boy Looked At Johnny", "Up The Bracket" en "Boys In The Band". Deze songs grepen ons direct bij de keel en lieten ons niet meer los. Alhoewel we héél hard ons best hebben gedaan om ook op dit nieuwe album parels terug te vinden moeten we u teleurstellen. Zelfs de allerbeste nummers op The Libertines pieken nooit zó hoog als de alpentoppen van Up The Bracket.
Hoogtepunten op The Libertines zijn het politiek geïnspireerde "Campaign Of Hate", het lieflijke "What Katie Did" en nog een paar songs die na een paar luisterbeurten hun werk beginnen te doen, zoals "Can’t Stand Me Now", "Music When The Lights Go Out" en "Last Post On The Bugle". Daartussen gaat het album té vaak vervelen om tot dezelfde dwingende impact als Up The Bracket te komen.
De Britse pers durft The Libertines hoogstaande lyrische kwaliteiten toe te schrijven, maar dat soort pijlen oogst niet veel effect in continentaal Europa. Daarvoor berusten de lyrics téveel op wat er in het Verenigd Koninkrijk cool is. De stoere verhalen die de groep tot schrijven inspireren, liegen daar ook niet om. Daarbij lijken The Libertines vaak op The Gallaghers die in het Verenigd Koninkrijk op handen worden gedragen, maar hier met hun apengedrag volledig terecht worden weggelachen.
Misschien dat een wereldtournee The Libertines goed zou doen. Kwestie van tot de juiste inzichten te komen. Wij willen ze ondertussen wel eens live aan het werk zien. Ze moesten maar eens bij hun volle verstand zijn en de gevoelige snaar kunnen raken.
