Na "Doot Doot Ploot" op voorganger Mississauga Goddam is de debiliteit nu overgeslagen naar de albumtitel. Awoo heet de nieuwe van The Hidden Cameras, en hoewel de grap hier en daar een beetje vermoeiend begint te worden, is dat toch te strenge kritiek. Joel Gibb kan immers nog altijd een behoorlijk pakkende song schrijven.
Is het een grap of niet? Voor de derde keer komen The Hidden Cameras af met een album vol jengelende folkpop over een potje homoseksueel gerampetamp in alle mogelijke vormen en maten. Al loopt zelfs de meest bronstige nicht wel eens een blauwtje op en dan wordt er gesmacht en in stilte geleden. Misschien is het dus toch maar gewoon serieus te nemen, deze dertienkoppige groep.
Opener "Death Of A Tune" galoppeert binnen met een air alsof het al jaren de achterdeur mag gebruiken. Na drie platen kennen we de heren dan ook wat: aan het recept is geen — excusez le mot — fluit veranderd: jengelende indiegitaren worden vergezeld door klokkenspelen, orgels, strijkers en ander instrumentarium. Net als de vroege Belle & Sebastian tekenen The Hidden Cameras voor aangename kamerpop, die je een stuk meer huppelend de dag inzendt.
Even onweerstaanbaar is de drive van "Lollipop" (zucht, neen we gaan niet uitweiden over alweer een fijnzinnige metafoor van Gibb): op het randje van drammerig, maar evenzo aanstekelijk. Met een abrupt "Stop" komt het tot een einde. Waarna een ingetogen "Fee Fie" met een beteuterd gezicht en een hoop strijkers recht naar het hart gaat. In "Learning The Lie" blijkt Gibb het jodelen nog altijd niet verleerd, het resultaat is een potje uitstekend meefluitbare rammelpop.
En dan rijden The Hidden Cameras zich langzamerhand vast in het drijfzand der eenvormigheid. "Heji" probeert nog iets quasi-instrumentaal en origineel, maar blijkt niet meer dan vulsel. Met zeurderig materiaal als "Heaven Turns To" is geen beterschap zichtbaar aan de horizon: Awoo sleept zich naar het einde om enkel nog even te sprankelen in "For Fun" en "Hump From Bending" maar het truukje begint toch wat afgezaagd te worden.
Het euvel tekent al drie platen lang The Hidden Cameras. Gibb lijkt maar twee songs te kennen: een silly huppelende en een pakkende ingetogen. Aan beide soorten voegt hij op Awoo een paar toe, maar uitbreiding van het palet lijkt langzamerhand toch eens aan de orde.
