The Stepford Wives




Vreemd toch hoe makkelijk het is om in een remake geen spaander
heel te laten van het origineel. ‘The Stepford Wives’ is weer een
schoolvoorbeeld van hoe het niét moet. Wat heeft dit misbaksel
gerecupereerd van de originele film uit 1975? Bitter weinig: de
titel en de plaats van het gebeuren. De ziel van zijn voorganger is
er met verbijsterende precisie uit verwijderd.

F. Gary Grays The Italian Job heeft
bewezen dat een remake niet altijd een letterlijke doorslag van het
origineel moet zijn, zolang de sfeer behouden blijft. Maak er
meteen nog een fijne kijkervaring van en geen haan die er naar
kraait. Regisseur Frank Oz (verantwoordelijk voor de stem van Yoda
in Star Wars) wou blijkbaar zo erg zijn stempel op het geheel
drukken, dat hij de draad volledig is kwijtgeraakt.

Joanna Eberhard (Nicole Kidman) is uitvoerend producent van een
televisiemaatschappij die – op zijn zachtst gezegd – spraakmakende
shows op het scherm brengt. Wanneer ze tijdens een persvoorstelling
door een misnoegde kandidaat beschoten wordt, besluit men haar te
ontslaan. Uiteraard kan ze dat niet verwerken en raakt ze in een
depressie. Haar weinig assertieve man Walter (Matthew Broderick)
geeft zijn job bij datzelfde bedrijf op en samen verhuizen ze naar
het idyllische Stepford, Connecticut. Dit upper-class stadje
is blijven steken in de jaren ’50 en al snel is het Joanna
duidelijk dat er iets niet pluis is. Samen met haar buurvrouw
Bobbie (Bette Midler), ook een recente inwijkelinge, trekt ze op
onderzoek uit. A lsnel ontdekken ze dat de vrouwelijke inwoners van
Stepford een beetje té perfect zijn. Meer nog, de liefhebbende
echtgenoten veranderen hun eega’s steevast in wandelende, tegen de
perfectie aanschurkende cyborgs.

Deze film is gebaseerd op het gelijknamig boek van Ira Levin. Op
diens palmares staan ‘Rosemary’s Baby’ en ‘The Boys From Brazil’.
Dit wetende zou je je verwachten aan een donker, sinister sfeertje.
In het origineel was dat ook het geval, maar nu wou men het
blijkbaar over een andere, luchtigere boeg gooien. Eerste op de
lijst van regisseurs was Tim Burton, maar hij liet deze kelk aan
zich voorbij gaan en koos wijselijk voor Big Fish. Uiteindelijk viel de keuze op
Frank Oz, een notoir medewerker aan ‘The Muppets’.
Dit merk je ook: over heel het stadje hangt een sprookjesachtige
sfeer. De muziek, de beelden, alles is zoals het in een
sprookjeswereld hoort te zijn. Als vanachter een haag plots een
personage uit Sesamstraat was opgedoken, zou het me niet eens
verbaasd hebben.
Verantwoordelijke voor het scenario is Paul Rudnick. Hij tekende
eerder al voor ‘In & Out’ en het overbodige ‘Addams Family
Values’. Zoals eerder gezegd maakt hij vakkundig brandhout van het
originele scenario.

Nicole Kidman geeft aardig gestalte aan Joanna. Het is niet
moeilijk om haar te zien als een carrièregerichte dame. Matthew
Broderick is haar perfecte accessoire, een man om aan haar zijde te
lopen, om ervoor te zorgen dat ze er beter uitziet. Jon Lovitz en
Bette Midler van hun kant spelen een perfect geloofwaardig koppel.
Midler is gewoon zichzelf, rechttoe rechtaan, een stormram op volle
kruissnelheid die lak heeft aan de wereld rondom haar. Je neemt
haar zoals ze is, punt.

In het eerste halfuur zit het allemaal wel snor, maar vanaf dan
lijkt men opeens de pedalen kwijt te raken. In plaats van het
publiek een paar tips te gunnen over wat er zich werkelijk
afspeelt, zodat het zelf tot een conclusie kan komen, wordt de
kijker er botweg met de neus op gedrukt. Van een rustige opbouw
naar een verrassende grande finale is dus geen sprake. Meer
nog: wie goed oplet tijdens de begingeneriek, weet reed waar men
naartoe wil. Maar dat is dan weer buiten de plotwending op het
einde gerekend, die, en dan druk ik me nog voorzichtig uit,
compleet van de pot gerukt is.

De makers laten een uitgelezen kans liggen om een sinistere,
satirische wereld te portretteren. Nu gebruikt men het gegeven
enkel om een hele hoop stereotypen te laten opdraven. Alle
personages die het stadje bevolken, zijn niet meer of minder dan
beeldvulling. Ze ontwikkelen zich niet, je komt niets over hen te
weten, je hebt zelfs het raden naar de beweegredenen van de
hoofdpersonages. De karakters die nog het meest mijn voorkeur
wegdroegen, waren de enige twee homofiele inwoners van Stepford. Ze
zijn veruit het grappigst en dat wil wat zeggen, als je rekening
houdt met het groot aantal komische acteurs in deze film.

In 1975 mocht het gerust allemaal wat donker zijn. Het publiek werd
op het verkeerde been gezet en, belangrijker nog, er werd van hen
verwacht zelf te denken. Na afloop zat je met een aantal vragen,
die je zelf kon beantwoorden, maar die zeker ook leuk waren als je
ze onbeantwoord liet.
Bij het gros van de hedendaagse films lijkt dit niet meer tot de
opties te behoren. Alles moet zo veel mogelijk voorgekauwd worden.
Het publiek mag zich zeker niet inspannen, laat staan dat ze zelf
zouden moeten denken. Alles staat in ‘The Stepford Wives’ dan ook
in functie van dat ene, stroperige einde, ongeacht of dat
geloofwaardig is of niet.

Aan het begin van de film stelt Joanna een nieuwe show voor, waarin
een pas getrouwd koppel naar een eiland wordt gestuurd. Elk
afzonderlijk moeten ze aan een verleiding weerstaan. De man mag de
tijd doorbrengen met een luxe prostituee. De vrouw krijgt de
verzamelde cast van een pornofilm ter beschikking. De titel van dit
programma is ironisch genoeg ‘I Can Do Better’. Laat nu net dàt het
gevoel zijn dat ik na afloop van ‘The Stepford Wives’ had.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + zeven =