Migala :: La Increible Aventura

Uit stof en as herrezen zij: na het succesvolle Arde en het inspiratieloze Restos de un Incendio zijn de heerschappen van Migala klaar voor een nieuw, beloftevol avontuur.

Dit Madrileense sextet creëert een kleurrijk, bont allegaartje van zoetgevooisde pop, levendige Spaanse folk, postrock (of was het rockpost?) en zo af en toe zelfs een vleugje elektronica. De instrumentatie is al even eigenzinnig: akoestische gitaren en bassen, delicate keyboards, allerhande percussie, accordeons en flarden stadsgeluid of nieuwsverslag; niets is te gek om te integreren in hun songs. Het resultaat daarvan: klankencollages, sferische soundscapes en warmbloedige popsongs.

Er zijn talloze referenties mogelijk om te omschrijven wat Migala maakt. De diepe keelklanken van zanger Abel Hernandèz doen denken aan de al even warme, in whisky gedrenkte stem van Tindersticks-frontman Stuart Staples; en ook de link met artiesten als Madrugada, Songs:Ohia, Leonard Cohen, Arab Strap en zelfs Sergio Leone of Nino Rota is niet van de lucht. Geen van alle is echter omvattend; Migala heeft een eigen sound die met geen ander te vergelijken valt. De groep doet vooral z’n eigen ding en slaagt daar wonderwel in.

Met Arde (2000) en Restos de Un Incendio (2002) verwierf het zestal een vast stekje in de wereld van de betere indierock. De titels van beide schijfjes waren echter niet willekeurig gekozen: na de passie waarmee Arde gemaakt was, bleven er in 2002 enkel nog restanten overeind van dat vuur: op Restantos de Un Incendio herwerkte Migala oud materiaal dat deed aanvoelen alsof de Spanjaarden zichzelf coverden. Hun ontmoeting met cineast/producer Nacho R. Piedra luidde echter een nieuw begin in: meteen was er inspiratie voor een ander pad; dat van een levendige soundtrack geïnspireerd op de beroemde sprookjesfilm "The Wizard of Oz". La increible aventura was geboren: een dubbelschijf met 10 songs en bijhorende kortfilms.

Afrikaanse gezangen in "El Imperio del Mal" zetten de schijf in, iets later suist daarover een energieke baslijn die al meteen de Spaanse roots van het collectief verraadt. "Dear Fear" bouwt verder op de ritmes, breidt de instrumentatie uit met roffelende percussie, tokkelende gitaartjes en zwemen strijkers, die je als luisteraar regelrecht meeslepen in de kolkende soundtrack van — inderdaad — een avonturenfilm voor lefgozers. Dominante gitaarriffs vormen dan weer de ondergrond van "El tigre que hay en ti", waar daarbovenop keyboardgeluidjes de klanken inkleuren, en zelfs even doen denken aan een slechte Western.

Even belachelijk vrolijk als "El tigre que hay en ti" klonk, even melancholisch gaat het daarna verder in "WWW (Searching for the Wicked Witch of the West)" – letterlijk verwijzend naar het personage van de heks uit voornoemde film. "." (jawel, wellicht de meest minimalistische songtitel ooit) bouwt op naar "Your Star, Strangled" en "El Gran Miércoles", de enige twee tracks waarop Hernandez’ diepe stemgeluid te horen is.

Elk nummer op La Increible Aventura lijkt een afzonderlijke soundtrack, met als rode draad doorheen al die flarden een donkere, onheilspellende sfeer. Migala klinkt echter allesbehalve kil. Alle geluiden op het album vloeien samen tot een intens dynamische, levendige maalstroom van indrukken. En dat kan tellen als bewijs: de Spanjaarden hebben een nieuwe weg gevonden die hen zeker verder kan leiden in het creëren van warmbloedige, vindingrijke postrock. Wij zijn benieuwd naar wat ze ons nog zullen voorschotelen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + 5 =