Bolchi :: She

De rock hebben de Belgen sinds dEUS een stevige injectie gegeven, in de dance waren we al langer voorloper – getuige de New Beat en het bloeiende R&S-label. Toch was het lang wachten op een groepje van eigen bodem dat zich op het snijpunt van rock en dance waagde waar Moloko en Lamb nochtans al zo lang rondhangen. Met Bolchi lijkt nu eindelijk zo’n band opgestaan.

Net als voormelde bands werd Bolchi een jaar geleden bij de release van single "Electronic Spaceboy" nog naar voren geschoven als een duo: Jeroen De Pessemier (aka Dr. Woof) zorgde voor de muziek, Lien De Greef zong en speelde behoorlijk bevallig uithangbord. Dat er nog een muzikant of zeven (waaronder drie blazers) rond de groep hing, was gewoon met het oog op live-optredens. "Muziek die niet live kan uitgevoerd worden, is bullshit", vindt De Pessemier immers.

Twaalf maanden later liggen de blazers buiten en is Bolchi plots met nadruk een groep; het resultaat van de opnamesessies onder leiding van producer Reinhard Vanbergen (Das Pop) die de nummers eerst akoestisch liet spelen en er dan pas de nodige elektronica aan liet toevoegen. Gaandeweg transformeerde Bolchi ietwat weg van het dance-imago dat tot dan toe over hen hing: op She is bijvoorbeeld ook ruimte voor akoestische ballads.

Die hele ontstaansgeschiedenis leidt tot een behoorlijk schizofreen plaatje dat bij momenten Regina Louf naar de kroon steekt wat betreft veelheid van persoonlijkheden. Is opener "Jacuzzi" nog een speels en krols verleidingsmanoeuvre, met zijn wat logge en gruizige baslijn heeft "Jesus Is Dead" iets sleazy. "She" wordt dan weer uitsluitend met akoestische gitaar en wat strijkers begeleid en zet De Greef’s sterke zang mooi centraal.

Niettemin is nog steeds de discotheek de eerste biotoop van deze Gentenaren. Tracks als het stompende "You’re Not Blind Dear, It’s Just Dark In Here" en "Sexaholic" pompen en grooven zich een weg door uw gehoorhang, tot blijven zitten geen optie meer is. Wanneer De Pessemier daar in "Move To Dance" nog eens een lekkere rap tussensmijt, kan de pret helemaal niet op. (al wordt die pret op She tot tweemaal toe bedorven door een overbodig gezellig interludium)

Vroege singles "Get Ya Groove On" en "City Trippin’" vervolledigen de plaat nog verdiend, maar She telt toch minstens één nummer teveel. "Silicone" is met zijn stuiterende baslijn en very eighties synthgeluidjes nog lekker poppy, "Burn" hebben we elders al wat te vaak gehoord. Gelukkig dat het akoestische "Colour" dat mooi rechtzet. Met afsluiter "Morning After" toont Bolchi nog maar eens een nieuw gezicht: zes instrumentale minuten borrelende, bliepende en beukende elektronica. De Dr. Woof in De Pessemier moest toch ook zijn pleziertje krijgen.

Een veelzijdig plaatje dus, dit She, en in deze een echt debuut: Bolchi wil iets te hard laten merken dat het alle kanten opkan — en ongeveer elke richting die de groep wil uitgaan is wat ons betreft prima – maar het ondermijnt de eenheid van de plaat. Dat de groep duidelijk nog zoekt wat haar het beste ligt, houdt het echter spannend. We zijn alvast benieuwd naar wat volgt.

Oh ja: mooi hoesje.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 2 =