Met Midnight Sun brengen Lady Linn & The Magnificent Seven een plaat voor bewerkingen van anderen. Niet alleen jazz-standards moeten er aan geloven, ook hedendaagsere songs krijgen een eigen jasje. Maar noem het toch geen coverplaat: “In de jazz is het normaal nummers van anderen op te nemen.”
enola: Een coverplaat, dat had je nog niet gehad.
Lien De Greef: “Klopt, al zie ik het zelf minder als een coverplaat. Ik wilde gewoon een jazzplaat opnemen, en daar is het best normaal om nummers opnieuw te interpreteren. Ik wilde iets maken dat rond het spelplezier draaide dat wij samen kunnen hebben. Soms mis ik de tijd dat we samen een oude song vastpakten, simpelweg om het spelen en improviseren.”
“Aanvankelijk dacht ik het werk van Duke Ellington te brengen, maar Marc (De Maeseneer, saxofonist van The Magnificent Seven – red.) vertelde me dat hij dat al deed met BackBack, een van zijn andere bands. Dat ging dus niet, en toen ben ik op zoek gegaan naar een ander thema en bij ‘nacht’ uitgekomen. “Round Midnight”, bijvoorbeeld, een nummer waarmee ik destijds nog ingangsexamen heb gedaan bij het Conservatorium, maar ook “Midnight Sun”, dat niet echt als een standard wordt beschouwd, maar ook wel uit die tijd stamt. François Glorieux (jazzpianist – red.) heeft me dat nummer leren kennen toen we een samenwerkten: geweldige song. En zo ben ik verder gaan zoeken naar songs die we met The Magnificent Seven naar onze hand konden zetten. We hebben een jaar lang gerepeteerd en gespeeld tot we de versies hadden waar we tevreden over waren.”
enola: Nochtans baalde je in 2011 nog dat je je doorbraak destijds te danken had aan een cover van Eddy Grants “I Don’t Wanna Dance”.
De Greef: “En dat doe ik nog steeds, want de meeste van mijn muziek heb ik zelf geschreven, en dat vind ik ook belangrijk. Anderzijds is het zo dat je om jazz te spelen niet per se altijd eigen muziek moet maken. Er bestaan zoveel mooie nummers die ik ook wel eens wil brengen. Dus met dat plan om nog eens echt samen te spelen, kon ik me dan ook concentreren op de uitvoering. Ik zit met een band vol jazzmuzikanten, en toch speelden we nog weinig jazz. Daar moest het nu opnieuw rond draaien.”
“Ondertussen was ik ook mijn volgende plaat al aan het schrijven, dus dat kantje was niet weg. We hebben nog getwijfeld welk album we eerst zouden uitbrengen, en op aanraden van mijn management is het eerst Midnight Sun geworden, zodat ik de tijd kan nemen voor die eigen nummers.”
enola: Maar Lady Linn was dus wat te veel weggedreven van de jazz?
De Greef: “Dat was door de jaren heen wel wat gebeurd, zelfs al zaten we met de BigBand-plaat Black Swan natuurlijk wel weer op jazzterrein. Af en toe vind ik het nodig om opnieuw terug te keren naar die roots – niet alleen als inspiratiebron, maar ook omdat het dat is wat ons verbindt. Ik ben heel blij hoe we op Midnight Sun helemaal tot ons recht komen. Ze hadden nu helemaal de vrijheid om hun creativiteit los te laten. Ik moest het niet omlijnen door hen te zeggen hoe ik het nummer zag.”
enola: Vandaar dat je dat jaar tijd hebt genomen, omdat het proces even belangrijk was als de uitkomst.
De Greef: “Ja, en het is fantastisch geweest, die heel repetitietijd, maar ook op de opnames. Die hebben we met zijn allen samen in de studio gedaan. Live de zang opnemen, dat was ook nieuw voor me, want dat is niet evident. Doordat we de repetities over een jaar hadden gespreid, hebben we onze versies echter kunnen laten groeien tot sterke performances die iedereen op dat moment goed kon neerzetten. Dankzij de keuze van Frederik Segers om het op te nemen in Rockstar Recordings in Niel, waar we de ruimte hadden om allemaal samen in een grote ruimte op te nemen. Het was dan aan Frederik Segers, de producer (en normaal ook gitarist in de band – red.) om er de takes uit te halen waarop iedereen op zijn best was. Zelf is het soms moeilijk om dat te horen, maar achteraf moest ik hem toch altijd gelijk geven. Hij had er een goed oor voor.”
enola: En zo kon jij je ook nog eens uitleven puur op het zangeres zijn?
De Greef: “Klopt. En ik ben trots op de performances die ik hier heb neergezet. Ik wilde mijn limieten als zangeres eens verkennen. Door andere zangers hun frasering te moeten vatten, maar ook in bereik, soort nummer, … Het was soms imponerend om een song die ik heel hard bewonder te durven aanpakken.”
Mystiek
enola: Voor een vrouw die al eens een EP getiteld “Nocturne” schreef, was de nacht een evident thema.
De Greef: “Inderdaad, en “The Beat” (van op High uit 2013 – red.) is ook zo’n nummer over een nacht ronddwalen. De nacht heeft me altijd al aangetrokken, zoals Chantal Ackerman die bijvoorbeeld weergeeft in Toute une nuit, waarin ze een aantal mensen volgt door nachtelijk Brussel. Nachten kunnen iets mystieks hebben, iets hoopvol en bijzonders. Ik mis het soms wel om daar in te verdwijnen. (glimlacht) Ik heb dat thema dus niet zomaar gekozen; het past echt bij me.”
enola: Het album wordt ook verkocht als een collectie van je favoriete nummers.
De Greef: “Dat zijn ze ook. Ik kan over elk nummer wel een persoonlijk verhaal vertellen. Al was het maar over de artiest, want van persoonlijke favorieten als Nina Simone of Stevie Nicks ben ik bewust gaan opzoeken of ze iets over de nacht hadden geschreven. Van Jamie Woon wist ik ook meteen dat ik zijn “Night Air” zou brengen. Ik vind al zijn platen goed, maar dat nummer heeft rond 2011 veel voor me betekend. Ik was toen hard op zoek naar de liefde, er was veel melancholie … Het was een spannende, maar mooie tijd, en dat nummer heeft me toen heel veel troost verschaft. Ik heb Jamie nog een exemplaar van mijn tweede album gegeven in de AB. Het was een beetje schaamtelijk om daar de grote fan uit te hangen, maar ik vind hem echt fantastisch.”
enola: Je brengt dan ook niet alleen jazz-standards. Naast “Night Air” is ook de houseklassieker “Move Your Body” een opvallende keuze …
De Greef: “… die niet mocht ontbreken. Ik breng het nummer al jaren als ik met (house-dj – red.) Red D ga zingen, en ik vind het ook erg jazz-gelinkt met zijn gospelzang, het losse improviserende. House en jazz zijn in mijn ogen dan ook gelinkt. Het was wat zoeken om er de housebeat in te houden, maar het is gelukt. En dat is ok, hé. Voor mij betekent jazz dat je vrij bent, creatief bent in je zang of in je instrument, improviseert en nooit twee keer dezelfde uitvoering brengt. En dat hoeft dan niet per se een standard te zijn. En zo draaide het idee van ‘een jazzplaat’ dus toch weer wat anders uit. Veel van die typische jazzsolo’s staan er ook niet op.”
enola: In De Zondag sprak je eerder je ambitie uit om ook nog eens een country- en rockalbum op te nemen. Hoe staat het daar mee?
De Greef: “Dat idee speelt nog steeds als ik nu schrijf, maar zoals dat dan gaat, is het alweer opengetrokken. Er kroop al wat soul in. Me zomaar aan één genre houden, lukt me nooit, maar er ligt toch iets meer focus op een folky manier van zingen, jaren zeventig-klanken, … Maar het zal dus nooit ‘Lady Linns Country- en Rockplaat’ worden, maar gewoon een nieuw album.”
enola: Afspraak dan voor een nieuwe babbel.
