Gorki :: Plan B

Aan het plan om elk jaar een plaat af te scheiden zijn ze bijlange nog niet toe, maar de Gorki-cd’s volgen elkaar toch in hoog tempo op. Nauwelijks is Het beste van Gorki live van het schap met nieuwe releases verdwenen, of daar is de echte opvolger van Vooruitgang al. Vos voegt opnieuw enkele fijne nummers toe aan zijn collectie, maar is dit de plaat die we uit de kast zouden halen als de naam "Gorki" valt?

Kletsen verdient Luc De Vos, voor de nonchalante manier waarop hij de cd-voorstelling in de AB-Box naar de knoppen hielp. Slordige versies van de nieuwe songs, stukken tekst vergeten, slecht geluid…: misschien is vooraf repeteren toch niet zo’n slecht idee? Gelukkig valt Plan B nog best mee, in vergelijking.

"Een schaduw in de schemering" drijft op een voor Gorki atypische elektronische drumbeat, en is meteen één van de beste Gorki-singles van de laatste vijf jaar. Zelden klonk Gorki nog zo bij de tijd als in dit nummer. "Elektronica voor geliefden" is — in weerwil van zijn titel — dan weer doordeweekse Gorki, zoals De Vos er de laatste jaren wel meer schreef. "Verboden terrein" is in hetzelfde bedje ziek.

Een potentiële live-kraker is het scheurende "Prins van de duisternis". Het nummer heeft weliswaar alweer geen al te geïnspireerde tekst maar de gruizige riff en het fijne refrein maken veel goed. Deze hardere Gorki moeten we sowieso al veel te vaak missen: ook op Plan B sjokken de meeste nummers voorbij aan het tempo van niet al te gemotiveerde scouts op dagtocht.

"Donkere stille gangen" roept dan weer beelden op van oude muffe kostscholen, met leraars in grijze stofjassen. Eindelijk nog eens een tekst die over iets gaat, maar helaas: Vos blijkt niet van plan om dat idee met een gedenkwaardige melodie te ondersteunen. Verspilde moeite dus en de skip-toets lonkt.

Een groot minpunt is dan ook de makke zang. Klonk De Vos op zijn eerste platen nog passioneel als een jonge hond, nu roept zijn stemgeluid eerder de associatie met een geslagen viervoeter op. Af en toe lijkt het alsof de zanger zelf niet helemaal overtuigd is van zijn — inderdaad niet altijd even geslaagde — teksten (doe de test en lees "Robots in een ruimtetuig" voor u het nummer hoort). Het is lang geleden dat een Gorki-nummer ons nog eens tekstueel bij ons nekvel pakte. Wat Vos nu aflevert zijn vrijblijvende schetsjes.

Toch is Plan B geen slechte Gorki-plaat. Het probleem is dat alles wat Vos afscheidt, steeds zal afgemeten worden tegen de standaard die hij met Gorky en Hij Leeft heeft gezet. Hetzelfde probleem hebben we ondertussen ook met het toen nochtans enthousiast als een wedergeboorte onthaalde Vooruitgang: zolang ze nieuw is, zijn we er best tevreden mee, maar het is niet de cd die we uit het rek zullen trekken met de gedachte: "laten we nog eens wat Gorki opleggen." En zou dat niet het doel van elke artiest moeten zijn, om zich telkenmale te overtreffen? Of is dat te veeleisend? Toch: misschien moet Luc De Vos gewoon eens vier jaar aan een plaat sleutelen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − tien =