cLOUDDEAD :: Ten

cLOUDDEADs eerste echte full-length album verschilt sterk van het ’debuut’ cLOUDDEAD. Nog steeds betreden ze allesbehalve platgetreden paden en weten ze hun eigen stempel op het geheel te drukken. We zijn nog verwarder dan voorheen, maar ook steeds meer overtuigd van de genialiteit van deze jongens.

cLOUDDEAD bracht in 2003 haar eerste album uit. In essentie was het een compilatie van zes EP’s — uitgebracht tussen 1998 en 2000 — gebundeld op één album. cLOUDDEAD wekte veel opzien door eigenzinnige songstructuren die gretig plunderden uit de hiphoptraditie maar evenzeer rock, electro en bizarre geluiden integreerden in het geheel. Het album liet de nietsvermoedende luisteraar verweesd achter na een soundtrip van 73 minuten. Hun muziek bracht ook de vraag naar boven of cLOUDDEAD een nieuwe richting voor hiphop was, en of het eigenlijk wel hiphop was.

Het rockjournaille — als altijd bereid om een nieuwe muziekstroming het leven in te roepen — sprak al gauw over avant-hop; een genre waar ook groepen als Anti-Pop Consortium onder geplaatst werden. Home of the brave is in dit geval Anticon Records, een label waar cLOUDDEAD-leden solo-uitstapjes op uitbrengen en waar verwante zielen hun plaats vinden binnen een wereld gedirigeerd door grote labels.

De leden "Odd Nosdam", "Why?" en "Doseone" hebben zich tussen beide albums door onledig gehouden met soloprojecten en uitstappen allerhande, onder meer op het vermelde Anticon-label. De projecten hebben mede hun stempel gedrukt op het nieuwe album. De aparte klemtonen van Why? en Odd Nosdam zijn nu duidelijker te onderscheiden dan voorheen en ook Why?’s uitstapje in Hymie’s Basement schemert doorheen het album. Maar toch blijft dit een organisch geheel van het driehoofdige monster cLOUDDEAD geheten.

Ten bespreken is geen sinecure. Referenties voor de luisteraar vallen zonder meer weg. Zelfs naar het vorige album van cLOUDDEAD kan je niet verwijzen omdat dit album zo anders is. Meer nog dan het vorige album roept Ten vragen op die niet zonder meer beantwoord kunnen worden. Vooral de vraag of dit een goed album is. Voorzichtig antwoorden we "ja". Het album heeft nog niet de tijd gehad om zich onder onze huid te nestelen en daar een knus plekje uit te zoeken.

cLOUDDEAD had gemakkelijk een doorslagje kunnen maken van hun vorig album. Ze kiezen er echter voor een nieuwe weg in te slaan zonder er rekening mee te houden of de luisteraar wel nog volgt. Ongetwijfeld zullen mensen afhaken op dit nieuwe album en dat is jammer. Wij hebben het al grijsgedraaid en nog altijd ontdekken we nieuwe dingen. Op sommige nummers waren we na een eerste luisterbeurt al verliefd, bij andere is het paringsritueel nog volop bezig.

Wie cLOUDDEAD kent, raden we aan zonder meer het album te kopen en het dan de tijd te geven zijn eigen plaats te vinden binnen de collectie. Voor hen die cLOUDDEAD niet kennen, kunnen we alleen maar aanraden even na te denken. Wie houdt van wel heel aparte songstructuren en surreële teksten kan hier zijn gading in vinden, maar het is zeker geen hapklaar album. De ene keer zal het je verwonderen, dan weer zal het irritatie opwekken. Voorlopig houden we meer van hun vorige album, maar de paringstijd is nog lang niet afgelopen. Vraag het ons binnen tien jaar nog eens, misschien vinden we het dan wel geniaal.

Voor de snelle kopers is er een extraatje. Het album is in limited edition uitgebracht met een extra EP waar je drie nummers op vindt, waaronder een remix van "Dead Dogs Two" door Boards of Canada.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 16 =