Phoenix :: Alphabetical

De Perfecte Popplaat, bestaat die wel? Als je de critici mag
geloven, lopen er op dit moment duizenden groepjes rond op deze
planeet die het “in zich” hebben ooit de Beste Plaat Aller Tijden
te maken. Wij, arme stervelingen die niet overleven zonder onze
dagelijkse dosis popmuziek, zijn met andere in blijde verwachting.
Of toch niet? Wie weet is het met de Perfecte Plaat wel zoals met
de Heilige Graal. Iedereen praat erover, iedereen streeft ernaar,
maar het komt er nooit van.
Maar dat hoeft ook niet. Wij zijn al dik tevreden met het Leukste
Zomerplaatje van 2004. En wat betreft is de race deze week ingezet
met ‘Alphabetical’ van het Franse Phoenix, dat vier jaar geleden al
wist te charmeren met ‘United’. Wie dit jaar echter beter wil doen
dan deze tweede plaat van onze zuiderburen zal nog zéér straf uit
de hoek moeten komen. Wat ‘So Much
For The City’
van The Thrills was voor 2003, moet deze plaat
ongetwijfeld worden voor 2004.
Opener (tevens single) “Everything is Everything’ is een nummer dat
je na de eerste beluistering niet meer loslaat. Het liedje is
catchy, melodieus en klinkt bedrieglijk eenvoudig. Maar schijn
bedriegt: net als alle andere tracks zit dit liedje ingenieus in
elkaar. Alle overbodige ballast en bombast die sommige artiesten in
hun songs proppen in een poging hun prefabpop te laten doorgaan
voor kunst, werd hier overboord gegooid. Alleen de essentie van de
songs werd weerhouden en opgenomen. Toch klopt elk nummer van
‘Alphabetical’ tot in de kleinste details. Meer nog, de meerwaarde
van deze plaat zit hem vaak juist in de kleine dingen.
Maar goed, je mag dan nog de beste producer ter wereld inhuren,
wanneer die te maken heeft met vier slome soepselders die geen
greintje talent hebben, dan sta je nog nergens. Maar talent hebben
de jongens van Phoenix zat. Zanger Thomas Mars weet een hele plaat
te boeien, zonder daarvoor te moeten klinken als een gecastreerde
brulboei (ik noem geen namen, maar in Vlaanderen dobberen er zo wel
enkele rond…), bovendien gaan zijn – in een volstrekt accentloos
Engels gezongen – teksten ook nog ergens over. Gitaristen Christian
Mazzalai en Laurent Brancowitz borstelen als ware kunstschilders de
leukste motiefjes op het doek, terwijl bassist Deck D’Arcy als een
rasechte – euh… – schildersezel de boel onderstut. En de drums? Een
vaste “batterist” hebben de Fransen niet in dienst. Een
voorgeprogrammeerde beat, of een welgemikte tik van een ingehuurde
gastmuzikant sorteren hier immers meer effect dan een blinde
mokerslag. Tien songs telt deze plaat, waaronder twee ballads.
Klassieker kan het dus bijna niet. ‘Alphabetical’ staat dan ook met
beide voeten stevig in de aloude traditie van fonkelende,
sprankelende gitaarpop, terwijl het hoofd omhuld wordt door een
wolk hedendaagse invloeden zoals elektro en R ‘n’ B. Très
sympa
!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in