Er is geen gulden middenweg. Je bent voor of tegen Muse, maar niks ertussenin. Absolution, het derde album, is opnieuw gedoemd om scherpe reacties uit te lokken. Matt Bellamy en de zijnen lijken er zich in elk geval niks van aan te trekken, zij bouwen gewoon voort op de beproefde formule.
Bombastische rockopera of ordinaire Radiohead-klonen, feit is dat Muse zich stilaan een gevestigde waarde mag noemen. Bellamy heeft voor de gelegenheid zijn falsetto nog eens opgeduikeld en roept dertien nummers lang de dondergoden aan. Zonder meer is dit het meest gekwelde album van de band tot dusver. Gooi daarbij de razende gitaren en Bellamy’s verfijnde pianospel,et voilà, het Muse-recept is compleet.
Niettemin heeft Muse niet stilgezeten. Als geheel geeft Absolution een krachtiger indruk dan voorgangers Showbizz en Origin of Symmetry. Meer dan voordien slaagt de band erin om met een afgerond, coherent album naar buiten te komen. Daartegenover staat dat singles als "Time Is Running Out" en "Stockholm Syndrome" minder hitpotentieel hebben dan pakweg "Bliss" of "Muscle Museum".
Opener "Apocalypse Please" is meteen het meest indrukwekkende nummer op Absolution. Het begint, hoe bestaat het, met het geluid van marcherende Duitse troepen. Met langzaam samentroepende donderwolken en een wanhopig "This is the end" uit het gezegende keelgat van Matt Bellamy, doet de song verder zijn titel alle eer aan.
De samenwerking met producer Rich Costey heeft duidelijk geleid tot een meer uitgebalanceerde instrumentatie. Zo maken de strijkers in "Butterflies & Hurricanes" van een goed nummer een magistrale song. "Blackout" heeft dan weer een balalaika die we bij Muse nog niet eerder gehoord hadden. En "Thoughts Of A Dying Atheist" leunt dichter aan tegen electropop dan om het even welk ander Muse-nummer.
Af en toe maakt Muse ook even tijd voor het subtielere werk. Zo gooit Bellamy zich in "Sing For Absolution" op de knieën in een indrukwekkende smeekbede aan de losgelaten geliefde. "Falling Away With You" is dan weer een implosie van gemiste kansen en tevergeefse hoop. In "Ruled By Secrecy" heeft Matt de gitaar even aan de kant gelegd om zijn gedegen pianotalent (of speelt u ook zonder moeite Rachmaninov?) beter tentoon te kunnen spreiden.
Ook opvallend bij Muse is het gebruik van de basgitaar van Chris Wolstenholme als volwaardig instrument. Getuige daarvan de laidback intro van "Time Is Running Out". Let u er trouwens ook even op hoe Matt Bellamy rond een eenvoudige gitaarlijn ("Stockholm Syndrome", "Endlessly", "The Small Print") steeds een volwaardige song weet op te bouwen.
Voor of tegen Muse dus. Wat ons betreft wordt Absolution in ons cd-rekje alvast ingedeeld onder de ’G’ van ’geweldig’. Maar we blijven wachten op die ene, klassieke plaat waarmee Muse definitief de annalen van de rockgeschiedenis zal ingaan.
