Sick Of It All :: Life On The Ropes

Sick Of It All is de coolste band ter wereld. Een heel straffe stelling, maar volgens ons zitten ze er dicht bij. Ontstaan in 1985 in New York en nu — bijna 20 jaar later — zijn ze nog steeds één van de meest gerespecteerde bands in de hardcore-scene. Je moet het maar doen.

Sick Of It All is geen band die dertig bezettingswissels achter de rug heeft, bestaat uit één leider en 3 gastmuzikanten of 5 maal split en dan teert op platte reünies. Dit is een Echte Groep zoals je ze niet vaak meer tegenkomt. Een hechte band die samen nummers schrijft, de nodige aantal maanden op tour gaat over de gehele wereld en er nog steeds plezier in heeft.

Het hoogtepunt van Sick Of It All’s carrière situeerde zich aan het begin van de jaren 90, ten tijde van hun Just Look Around– en Scratch The Surface-albums. Je kan van dan af gerust spreken over een doorbraak naar het ’grotere publiek’ (het blijft natuurlijk een hardcore band). Sindsdien speelden ze vaker op grote festivals en bleven de clubshows beperkt. Natuurlijk komt er dan kritiek uit de hardcorewereld, maar daar trokken ze zich niets van aan. Doorgaan was de boodschap.

Op hun vorige plaat Yours Truly was Sick Of It All er in geslaagd een degelijke plaat af te leveren. We zouden zelfs durven zeggen een zeer goed album, zeker in vergelijking met de voorganger Call To Arms. En toch werd Yours Truly ofwel geweldig gevonden ofwel gewoonweg afgeschreven. Persoonlijk kon ze ons wel bekoren, maar live hadden ze zeker het effect niet die oudere nummers teweeg brachten.

Met deze Life On The Ropes lijkt het alsof Sick Of It All de oudere hardcore fans — die zich inmiddels beperkt hebben tot het bezoeken van de clubshows — wel eens terug kan winnen. Nog voor de plaat uit kwam werd er al druk gespeculeerd dat dit dé grote comeback plaat zou worden en op het eerste zicht zit dat er dik in.

Wat onmiddellijk opvalt is het ruwe geluid, waar ze al verschillende albums naar op zoek waren. Eindelijk weet Sick Of It All hun live-sound in de studio vast te leggen. Opener, "Relentless", heeft alles in zich om als ’een dijk van een nummer’ bestempeld te worden en zet meteen de toon voor de rest van het album. Snelle stukken worden afgewisseld met iets tragere moshdelen. De songstructuren doen ons denken aan die van de legendarische Scratch The Surface-nummers.

Het geheel zit goed in elkaar, blijft op veilige afstand van de clichés en daagt ons uit om aan om de structuren van de songs keer op keer te leren aanvaarden. Neem daarbij de door merg en been gaande riffs van Pete Koller en de schuurpapieren stem van zanger Lou Koller en je bent vertrokken.

Als extraatje krijg je tijdens "Paper Tiger (Fakin The Punk)" nog guest vocals van John Joseph voorgeschoteld. Voor de leken: Joseph is de gewezen zanger van de legendarische NY Hardcoreband Cro-Mags (waarvan drummer Mackie nog geruime tijd bij Fun Lovin’ Criminals gespeeld heeft). Ook het artwork van Mike Pappa mag er zeker zijn. De man verzorgde reeds het animated beeldmateriaal voor Sick Of It All’s videoclip van "The District", en ook deze keer heeft hij er zijn werk van gemaakt.

Een plaat waar niets op aan te merken valt, bestaat nu echter éénmaal niet, en dus is er een maar: met maar liefst 16 nummers trekken deze New Yorkers het de volle 40 minuten. Dat mocht gerust wat minder zijn. Die enkele nummers die wat minder zijn konden ze dan sparen voor andere doeleinden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × vier =