Hoe Engels ’Tommy Hools’ ook mag klinken, achter deze catchy naam gaan echter twee rasechte Fransmannen schuil. Laurent Bidoli en Nicholas Druel stelden afgelopen week hun tweede studioalbum All Souls’ Night voor op Les Nuits Botanique en nu legt goddeau het voor u op de rooster.
In 1996 begon Tommy Hools, toen nog een trio, gewapend met een leger computers en samplers te experimenteren met hip-hop, rocksteady en electro-punk. Na een tweetal remix-albums werd het tijd om weer de studio in de duiken. Op dit kersverse album, All Souls’Night, zou de klemtoon meer liggen op soul, funk en britpop, tegelijk blijven ze trouw aan hun roots.
Het duo Bidoli en Druel deed voor All Souls’ Night een beroep op een handvol gastzangers die mede verantwoordelijk zijn voor de gevarieerde sfeerschepping op de plaat. Richard Archer van de Britse band, Contempo, zorgt bijvoorbeeld voor de Britpop-toets in up-tempo single "You Torture Me" en het aanstekelijke "Givin’ Up".
Toen we op een doordeweekse middag "Lovin’Arms" van Tommy Hools op de radio hoorden, dachten we even dat er een Jeff Buckley-kloon was rechtgestaan. Uiteindelijk bleek het Chris Stills (zoon van Stephen Stills, u niet onbekend uit het sixtiescollectief Crosby, Stills, Nash & Young) te zijn die zijn stem leende aan dit soulvol nummer. De stem is in ieder geval een revelatie, het nummer daarentegen had wel wat avontuurlijker kunnen zijn.
Waar we echt naar uitkeken op All Souls’ Night was naar de bijdrage van Hawksley Workman. Met zijn onbeschrijflijke stem moest dat wel iets interessants worden. Helaas, "Airports" is een tamelijk kleurloze song waar Hawksley’s stem amper tot uiting komt. Dan maar wachten op zijn eigen full cd.
Na de inbreng van deze Angelsaxen, mag de eigen (Franse) bevolking ook zijn bijdrage leveren. We zijn echter niet zo wild van wat Maxime Lefevre doet in "Tout Seul (Time to Say Goodbye)". Jammer genoeg bevestigt hij het ergerlijke cliché van de Franse muziek en maakt er een slijmerige chanson van. De enkele woordjes Engels worden dan zo behaard uitgesproken dat het uiteindelijk nog wel iets ’grappigs’ heeft, but that’s it.
Funkier wordt het met "It’s Ok", ook het opdrijven van de beat in "Something Has To Come" en de leuke reggae-vibes in "No Time To Kill" komen de kwaliteit van de cd ten goede. Het niveau stijgt weer zienderogen, ook al blijft het vreselijke accent hier en daar nog rondhangen.
Er staan een paar leuke songs op deze All Souls’ Night die wel eens zouden kunnen uitgroeien tot bescheiden radiohitjes, maar op meer hoeven ze niet te hopen.
