Nieuwe platendeal, vijfde album (als we tussendoortje Storytelling niet meetellen) voor deze Schotse niet-meer-zo-jongelingen. Erg veel is er niet veranderd en tegelijk toch: het quasi-puberale randje verdween en plots maakt het octet volwassen, beleefde pop. En dat zonder de schattige Isobel Campbell. </i />’t Is wicked, they don’t care.</i />
De eerste drie albums van Belle And Sebastian waren schoten in de roos: het leken albums die vanuit hun kleine slaapkamer een eigen bitterzoete droomwereld schiepen vol werkloze loners en beautiful losers. Vanaf het vierde album Fold Your Hands, Child, You Walk Like A Peasant werd al eens aarzelend naar buiten gekeken en op Dear Catastrophe Waitress omarmt voornaamste songschrijver Stuart Murdoch de realiteit zonder schroom.
De koerswijziging is eigenlijk vrij subtiel: nog steeds horen we de soulvolle toets die sinds The Boy With The Arab Strap aan het idioom van de band werd toegevoegd, maar de trompetjes en de zang van Murdoch klinken zelfverzekerder dan ooit. Weg is de lichte twijfel die de band altijd zo charmant maakte: de schok kan groot zijn voor wie net viel voor dat bitterzoete randje. Geef het album echter tijd en de nieuwe songs vullen de kamer als even goede vrienden.
Mocht u desondanks nog wat drempelvrees hebben, dan is “Asleep On A Sunbeam”, de enige song die door Sarah Martin is geschreven, een goed aanknopingspunt. Het doet nog sterk denken aan de vorige platen en geeft u de tijd te wennen aan wat “Step Into My Office, Baby” brengt: een opeenstapeling seksuele innuendo’s en die typische “Good Vibrations”-melodie.
Muzikaal is het voornamelijk uitbundig zonlicht wat de klok slaat: er is het funky gitaartje cum falsetto van “If She Wants Me”, of het sobere zomerwijsje “Piazza, New York Catcher”, opgedragen aan de New Yorkse Footballheld Mike Piazza. Enkel goedlachs op het eerste zicht is “I’m A Cuckoo”, in werkelijkheid een bittere scheidingssong. Zelden maakte Belle And Sebastian echter een nummer dat meer swingde. “You Don’t Send Me” klinkt er van de weeromstuit wat bleekjes na.
In het afsluitende viertal komt Dear Catastrophe Waitress uiteindelijk volledig los. “Lord Antony” is al jarenlang een live-favoriet en krijgt hier een strijkersjasje dat het goed afgaat. Met zijn tekst over een gepest jongentje sluit het ook nog aan bij de thematiek die typisch was voor Belle And Sebastians vroege werk en ook “If You Find Yourself Caught In Love” verwijst naar de Smiths-achtige bedrandtreurnis.
Er wordt merkwaardig up-tempo afgesloten met “Roy Walker” en “Stay Loose”. Het eerste grijpt terug naar de fiftiesrock en roert daar wat jazzinvloeden door, het laatste is een zes minuten durende jam die op gezette tijden in een vrolijk refrein uitbarst. En daarmee wordt een glimlach van een orgelpunt gezet achter de eerste plaat van Belle And Sebastian, deel 2: de volwassen jaren.
