Jeepers Creepers


Een ouderwetse “creature feature”. Iedereen heeft er ooit wel
eens een gezien, zo’n film waarin een vaak onzichtbaar monster
achter de aantrekkelijke helden aanzit en uiteindelijk een wezen
van een andere wereld blijkt te zijn of iets dergelijks. Het is al
een tijdje geleden dat er nog eens zoiets werd gemaakt zonder dat
de schrijver en/of regisseur er bepaalde, vaak maar al te
voorspelbare postmoderne bedoelingen mee had. In films als ‘I Know
What You Did Last Summer’ voel je soms dat de filmmakers zich
moeten inhouden om geen tekst aan te brengen met “dit is ironisch
bedoeld”.

‘Jeepers Creepers’ neemt zichzelf net iets serieuzer dan dat, en
hoewel de Oscars nog niet bepaald de deur uit zullen vliegen, kon
ik er op z’n eigen, beperkte manier, best wel van genieten.

Regisseur Victor Salva doorbreekt vanaf het begin een cliché van
de Amerikaanse horrorfilm door van de twee hoofdpersonages geen
romantisch koppel, maar broer en zus te maken. Gina Philips en
Justin Long rijden naar huis tijdens spring break aan hun
universiteit, en we horen hen praten op een manier die verrassend
veel gelijkenissen vertoont met wat een echte broer-zusrelatie zou
kunnen zijn. Grapjes en beledigingen worden uitgewisseld,
spelletjes worden gespeeld en er wordt zelfs verwezen naar een
realiteit van voor het begin van de film. Wat zeldzaam is: één van
de meest voorkomende ziektes van horrorfilms is dat de personages
geen verleden hebben; ze ontstonden als bij wonder aan het begin
van het verhaal, en op het einde verdwijnen ze weer, op net
dezelfde manier. De dialogen tussen die twee klinken gewoon juist,
op een manier die iedereen met een broer of zus meteen zal
snappen.

De plot wordt in gang gezet wanneer een miraculeus snel rijdende
vrachtwagen de twee tieners onder luid geclaxonneer bijna de weg
afrijdt. Philips en Long rijden trouwens in een klassieke wagen uit
de jaren vijftig, zoals de regels van het genre dat dicteren: àlle
helden van griezelfilms rijden in old-timers, dat is dan toch één
cliché dat Salva in ere wilde laten. Niet zoveel later rijden de
twee voorbij een dichtgespijkerde kerk waar een hele conventie
kraaien op het dak zit, en waar de vrachtwagen voor geparkeerd
staat. Ze zien een schaduwachtige figuur een bundel witte lakens
door een pijp gooien. Is het een lichaam? De chauffeur van de
vrachtwagen ziet hoe de twee hem beloeren en volgt hen, waarbij hij
hen bijna, maar net niet het leven kost. Broer en zus blijven
achter in het midden van een veld, geshockeerd, maar nog in
leven.

En hier neemt de horrorfilmlogica de overhand op een manier die
bijna de hele film keldert. Als jij dat allemaal zou meemaken, wat
zou je dan doen? Gas geven en maken dat je aan een stadje komt
zodat je de politie kunt waarschuwen? Of zou je op je eentje
terugkeren om te kijken wat die would-be moordenaar in die pijp
heeft gedumpt? Geen enkel mens met een halve gram verstand in z’n
kop zou terugkeren. Echt niemand. Ik bedoel, je hebt hier dus wel
te maken met een vent die in een dichtgespijkerde kerk vol kraaien
op het dak woont. Maar Philips en Long bevolken nu eenmaal een
griezelfilm, dus doen ze wat niemand zou doen: ze gaan terug.

Daar vraagt Salva ons om een heel eind mee te gaan op blind
vertrouwen. Dit is een ernstig geval van het “babysitter die de
keldertrap afgaat”-syndroom: terminaal stupide gedrag van
personages die beter zouden moeten weten.

Wat volgt is nochtans een vrij efficiënte griezelfilm, met een
aantal aardige schrikeffecten. Salva neemt de vrijheid om een
aantal van zijn favoriete films te citeren (Spielbergs ‘Duel’ en
‘The Sugerland Express’, en helemaal op het einde wordt een shot
uit ‘The Silence Of The Lambs’ letterlijk geparafraseerd), en weet
er best wel een aardig sfeertje in te brengen. De klassieke
elementen zijn volop aanwezig: deze film heeft zelfs een “cat
lady”, wat wil je nog meer?

Het jammere is alleen dat ongeveer twintig minuten voor het
einde Salva toch niet kan vermijden dat hij het monster moet tonen.
Het dreigende gevaar, de twee grellige ogen die ons vanuit de kast
beloerden. Opeens zien we het beest, het ding of wat het ook is, in
al zijn glorie en alle spanning in de film vloeit gelijk weg. Het
is niet zozeer dat het ontwerp niet goed genoeg zou zijn, of dat de
speciale effecten te wensen over zouden laten, dat zit allemaal
best wel goed. Het is gewoon dat wat we zien nooit zo griezelig is
als wat we ons inbeelden, en de laatste twintig minuten worden
enkel nog in leven gehouden omdat we willen weten hoe het verhaal
afloopt. De interesse die tijdens het eerste uur werd gewekt werkt
nog net door om tot het einde je aandacht vast te houden. Maar
spannend is het niet meer.

‘Jeepers Creepers’ is een klein filmpje, dat het bij ons niet
lang heeft volgehouden in de bioscoop. Het heeft sympathieke
vertolkingen en personages en een aantal zeer goede schrikeffecten.
Maar het heeft ook clichés en een zeer teleurstellend einde.
Jammer.

http://www.mgm.com/jeeperscreepers/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + 19 =