Secretary



109 min. / USA

Er is iets heel vreemds aan de gang met de
onafhankelijke cinema in de VS. Studio Miramax, onder leiding van
de beruchte broertjes Bob en Harvey Weinstein, zijn de voorbije
vijf jaar zo succesvol geworden dat ze zelf alweer een grote naam
in de filmwereld zijn geworden. Met recente producties als ‘Scary
Movie’ en al evenzeer lamentabele ’40
Days and 40 Nights’
, valt er nauwelijks nog van onafhankelijke,
laat staan alternatieve, filmproductie te spreken.

Wat voor werkelijk onafhankelijke films er dan toch nog
verschijnen, worden vaak op een ronduit onredelijke manier
bewierrookt. Kijk maar eens hoe iedereen zich in de doeken liet
doen door ‘Monster’s Ball’, of ook
deze ‘Secretary’, een pseudo-stout komedietje dat in essentie even
voorspelbaar en conservatief is als elke andere romantische komedie
waar we zo graag (en terecht) onze neus voor ophalen. Ook hier is
het een geval van “zullen de jongen en het meisje elkaar na veel
beproevingen in de armen vallen”? Alleen krijgen we onderweg nog de
bijkomende vraag: “Zal hij haar voor het zover is nog eerst een pak
billenkoek geven”? Verschil moet er nu eenmaal zijn.

Maggie Gyllenhaal, die verleden jaar nog samen met haar broer Jake
in het oneindig veel betere ‘Donnie
Darko’
zat, speelt Lee Holloway. Aan het begin van de film
wordt Lee vrijgelaten uit een psychiatrische inrichting, waar ze
was opgenomen omdat ze zichzelf regelmatig toetakelde met een mes
of een ander scherp voorwerp. Niet omdat ze zelfmoord wilde plegen,
of zo. Gewoon omdat ze zichzelf pijn wilde doen.

Lee gaat aan de slag als secretaresse van Mr. Grey (James Spader),
een advocaat die haar vanaf het begin veelbetekenende blikken
toewerpt. Grey is een strenge baas, die haar op een gemene manier
al haar fouten onder de neus wrijft. Nadat hij een paar littekens
en pleisters op haar benen opmerkt, besluit hij bij wijze van straf
voor haar typefouten, een blik meppen open te trekken. Zij geniet
ervan.

Op die manier begint een vreemdsoortige love story, waarin de
jongen enkel in staat is tot het toedienen van de pijn waar het
meisje naar verlangt, maar zich er niet toe kan brengen met haar te
vrijen. Een simpele opsomming van wat de twee hoofdfiguren zoal met
elkaar en zichzelf aanvangen, klinkt waarschijnlijk behoorlijk
kinky. We zien Lee masturberen dat het geen aard heeft en Grey
installeert voor haar een paar vierkante meters gras en laat haar
erop staan grazen, gezadeld en wel, wortel tussen de tanden. Ook
spelen ze beide nogal graag met bizarre hulpstukken, die het koffie
zetten behoorlijk bemoeilijken.

Ja, het klinkt erg gewaagd, maar geloof me vrij: dat is het niet.
‘Secretary’ waagt zich immers niet in het wereldje van de zware SM
(als u daar eens van wilt proeven, kan ik Roman Polanski’s ‘Bitter
Moon’ suggereren, ook geen perfecte film, maar althans één met meer
lef dan deze). Dit is een film die schijnbaar bewust probeert om de
goegemeente op haar achterste poten te zetten, maar met al dat
bitter weinig te vertellen heeft.

Wie zijn immers die hoofdpersonages, en waarom zouden we er wat om
geven? Op geen enkel moment had ik het gevoel dat ik kon begrijpen
wat Lee of Grey dachten, wat hun motivatie was. De filmmakers
ondernemen geen enkele poging om te verklaren waar de
sadomasochistische neigingen van Lee of Mr. Grey vandaan komen. Lee
heeft wel een drankzuchtige vader, maar dat is zowat alles aan
achtergrondinformatie dat we krijgen. Het punt is, denk ik, dat ze
het allebei zelf niet weten. Ze vinden gewoon lekker wat ze lekker
vinden. Mooi voor hen, maar als kijker zit je daar wel naar twee
mensen te staren die zeer bizarre dingen doen, zonder dat je hoogte
van hen kunt krijgen. En dat is behoorlijk irritant.

Waar ‘Bitter Moon’ de mentale en emotionele gevolgen van uit de
hand gelopen fysieke en geestelijke SM onderzocht, stelt
‘Secretary’ zich tevreden met het gebruiken van SM als gimmick voor
een komedie. Er worden nergens vragen gesteld bij een relatie
waarin een man enkel kan klaarkomen door te masturberen terwijl hij
naar de kont van zijn secretaresse kijkt – waarna die secretaresse
in een wc-hokje zelf de five finger shuffle pleegt. Dat is
schijnbaar volkomen normaal en gezond; op het einde leven ze nog
lang en gelukkig, dus wat zouden we zeuren? Het enige dat van het
publiek verwacht wordt, is dat het lacht als een bende pubers
wanneer het Spader de tochus van Gyllenhaal ziet bewerken. Eerlijk
gezegd: ik vond het niet zo bijster grappig.

Maggie Gyllenhaal is evenwel uitstekend als de dienstbewuste
secretaresse met het bont en blauw geslagen achterwerk. We komen
nooit echt te weten wie ze hoort te zijn, dat laat het scenario
niet toe, maar ze weet op z’n minst nog een aantal komische
momenten uit het vreselijke materiaal te wringen, die het eigenlijk
verdienden dood in het water te vallen, net als de rest van de
film. Je moet trouwens ook waarderen dat ze het lef heeft om de
dingen te doen die het script haar voorschrijft. James Spader,
eerder ook al een viespeukje in ‘Crash’, beviel mij dan weer heel
wat minder – hij heeft nog steeds diezelfde suffe blik op z’n
gezicht, alsof hij staat te acteren onder invloed van een zware
joint.

‘Secretary’ is een film die erop rekent dat het thema voldoende zal
zijn om z’n gebrek aan frisheid of inspiratie te maskeren. Niet
dus. Nooit gedacht dat een film over SM zo ééntonig en saai kon
zijn. Wie écht eens wil lachen met de pijnlijke kant van seks, kan
best nog eens naar ‘South Park’
kijken: rub my nipples while I torture this little kid!

Als u mij nu wilt verontschuldigen, ga ik snel even mijn
scrotumklem afdoen en mijn elektroshocktoestel van de zolder halen.
Lang genoeg naar slechte films gekeken!

http://www.secretarythemovie.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + zestien =