Crossroads


Deze moest ik dus absoluut gezien hebben. Ik weet niet wat dat
is, maar telkens als ik een film ervan verdenk echt absoluut
reteslecht te zijn, dan moét ik die zien. Je had me naar
‘Showgirls’ moeten zien loeren. Naar ‘American Pie’. Naar ‘Blue Belgium’, die
“film” van Rob Van Eyck over Dutroux. Er gaat een vreemd soort
fascinatie uit van films die zo slecht zijn dat je je oprecht
afvraagt hoe zo’n onding ooit gemaakt is kunnen worden.

Van ‘Crossroads’ had ik zo’n flauw vermoeden dat hij wel eens in
die “hoe is dit mogelijk”-categorie zou kunnen vallen, dus
trotseerde ik met iets van oprechte schaamte de cynische blikken
van de man van de videowinkel en bekeek hem. Ja, u dacht toch niet
dat ik me in een jungle van hysterische (de meisjes) dan wel geile
(de jongens) veertienjarigen ging wagen om dit in de bioscoop te
bekijken? Ik zal daar eens helemaal gek zijn! Achteraf ben ik er
ten minste achtergekomen hoe het mogelijk was dat dit gemaakt is
kunnen worden – Britney Spears, gekleed in ondergoed, een bikini,
zéér korte shorts en een handdoek, respectievelijk.

De hoes van de video verzekerde me dat “Britney Spears één van
de meest succesvolle artiesten aller tijden is”. Over het woord
“artiest” wil ik ook nog wel eens discussiëren, maar dat nog tot
daaraan toe. Blijft het feit dat het nog maar drie jaar geleden is
dat ze doorbraak met ‘Baby One More Time’ en dat haar ster zo
stilaan aan het tanen is. Haar laatste cd verkocht niet geheel naar
verwachtingen, en ook deze film was niet het enorme kassucces dat
velen verwacht hadden. Dat heb je nu eenmaal als je manager je
imago heeft bepaald als dat van een onschuldige deerne met
sletterig potentieel, om de mannelijke pubers en ouwe geilaards te
plezieren. Een dergelijk imago heeft een duidelijke vervaldatum, en
met haar 21 jaar (denk ik) zit ze daar onderhand steeds dichterbij
te komen. Zit ik uit te kijken naar het moment dat ze voorgoed bij
het GFT-afval van MTV wordt gezet? Ach, eigenlijk ook niet, eens ze
weg is, staan er toch weer vijf identiek dezelfde modellen te
wachten om het van haar over te nemen. De fabriek waar ze dit soort
prefab-supersterretjes fabriceren, sluit nooit.

Maar goed, de film… Kijk, ik zou een zeer lange recensie
kunnen schrijven waarin ik dit onding tot op de bodem afbreek,
maar… euhm… Maar niks, eigenlijk, ik doe het gewoon! This is
gonna be fun!

Ik verwachtte van ‘Crossroads’ een luchtig niemendalletje, met
komische noten van Britney’s acteerprestatie. Maar zelfs dat zat er
niet in, aangezien de plot verrassend genoeg een enorme downer is.
Wie geen spoilers wil horen, kan beter niet verder lezen – maar
hey, wees even eerlijk: u leest dit toch alleen maar om mij Britney
Spears te zien afkraken, en niet omdat u echt geïnteresseerd bent
in de film, of niet soms?

Wel dan. Britney speelt (nuja) Lucy, een ergerlijk braaf en
betweterig 18-jarig meisje (maagd, uiteraard) die sinds haar derde
haar moeder niet heeft gezien. Toen ze tien was, heeft ze samen met
twee vriendinnen een kistje met symbolische voorwerpen begraven,
dat ze nu, nadat ze van school zijn afgestudeerd, weer opgraven. De
vriendschap tussen de drie is op z’n zachtst gezegd bekoeld – van
La Spears verwacht men dat wij geloven dat ze een mager, bebrild
sulletje zal rekruteren om een poging tot ontmaagding te
ondernemen. Let wel, een poging. Eén van haar vriendinnen is een
ergerlijke beauty queen die op trouwen staat met een jongen die in
Californië aan de unief zit. Dit meisje deed me vaag denken aan het
personage van Reese Witherspoon in ‘Legally Blonde’, maar dan ontdaan van alle
charme die Witherspoon erin wist te stoppen, en gespeeld door
iemand die niet kan acteren (Zoe Saldana). De andere vriendin is
trailer trash, is in verwachting, en wil ook naar Californië om het
te maken als zangeres. De clou van het verhaal is dat het vriendje
van Saldana een ander heeft, én dat hij degene is die de zwangere
vriendin (Taryn Manning) heeft verkracht en zwanger gemaakt.
Wanneer Manning gaat lopen, stuikt ze een trap af en verliest haar
baby. Dit alles niet lang nadat Spears haar moeder heeft bezocht om
te horen te krijgen dat ze niet gewenst was.

Dit is geen grapje, de plot van deze film komt zo uit een
hoogdravende soap weggelopen. Het grootste deel van de film zien we
de drie meiden in een auto zitten kirren, onderweg naar Californië,
terwijl ze gewoon héél, maar dan ook héél erg dom zitten te wezen.
Hoe dom?

Wel, laten we eens kijken. Ten eerste zijn ze ervan overtuigd
dat de jongen die hen een lift geeft een moordenaar is. Het gerucht
deed de ronde in hun school dat hij net uit de gevangenis komt
wegens die misdaad. Ben je dan stom van met hem in een auto te
stappen? Ik dacht het wel.

Stupiditeit steekt opnieuw z’n kop op wanneer de drie meisjes en
de jongen uit de auto stappen om een prachtig landschap te
bewonderen, en luidkeels “hallooo” staan te roepen, hoewel er geen
echo is. Wanneer de jongen (Anson Mount) aan Britney vraagt om één
van haar gedichten voor te lezen en zij de tekst van haar hitje
‘Not A Girl, Not Yet A Woman’ begint te reciteren. Wanneer we
Manning slechts uren na haar miskraam aantreffen, en ze niet eens
zo onder de voet lijkt te zijn van wat er gebeurde. Nét nu ik
besloten had het kind te houden. Ja, dat zul je dan altijd weer
hebben, hé. Die miskramen toch… En vooral wanneer de beroemde
karaoke-scène begint.

Die leg ik even nader uit (dit zou wel eens een lange recensie
kunnen worden, maar ik amuseer me best, en ik hoop van u
hetzelfde). De auto van het gezelschap begeeft het namelijk, en om
geld te verdienen gaan de drie meisjes optreden op een
karaoke-avond. Een plastic waterfles gaat het publiek rond terwijl
La Britney het moedig overneemt van Manning als lead zangeres nadat
die onder de stress is bezweken. Britney zingt die
huiduitslag-veroorzakende versie van ‘I Love Rock ‘n Roll’ die tot
enkele maanden geleden onze radio continu teisterde, en hoewel ze
nauwelijks boven de muziek uitgeraakt (slechte geluidsmix in de
film), zit tegen het einde van het nummer uiteraard heel de tent
mee te stampen. Dat is op zichzelf al weinig geloofwaardig, maar
het beste komt achteraf. De dames tellen het geld dat ze hebben
opgestreken met hun optreden. De toog ligt bijna vol met briefjes.
“We hebben genoeg voor de reis en hotels,” klinkt de dialoog.
Uh-huh, yeah, right. Aan alle dertienjarigen die een dergelijke
trip plannen na het bekijken van deze film: geen enkele
karaoke-avond brengt zoveel geld op. Hooguit een paar oneerbare
voorstellen. Die dan weer wél zoveel geld opbrengen, dat spreekt
voor zich. Maar ja, dàt zie je dan in deze film weer niet gebeuren,
natuurlijk. Jammer, eigenlijk.

Wat hebben we dan nog allemaal? We hebben Dan Aykroyd als
Britney’s vader, God weet wat die in deze draak komt zoeken. Hij is
wellicht de makste vader die de wereld ooit gezien heeft. Zijn
dochter loopt in het midden van de nacht weg van huis, en wanneer
hij haar opnieuw ziet heeft haar zwangere vriendin een miskraam
gehad nadat ze het halve land zijn doorgetrokken met een
wildvreemde kerel van 29. En wat doet Aykroyd? Hij zegt haar dat
hij “heel boos” is. Het is dat hij het zegt, anders had ik het niet
gemerkt. Wanneer Spears honde-oogjes trekt en zegt dat het haar
spijt, smelt zijn hart natuurlijk onmiddellijk en hij
verontschuldigt zich nog net niet zelf omdat hij haar zo de mantel
heeft uitgeveegd.

Op het einde van de film zien we Spears een triomf beleven
wanneer ze op een open auditie ‘Not A Girl, Not Yet A Woman’ zingt.
Anson Mount heeft haar gedicht immers op muziek gezet in een scène
die op zichzelf óók al hilarisch is (ik heb wel gelachen, hoor).
Zit er dan niemand in dat hele immense publiek die zich realiseert
dat dit eigenlijk gewoon pokkeslechte muziek is? Dat Britney niet
kan zingen? Schijnbaar niet. Wat mij betreft: nog liever een hele
avond de boerinnekesdans op een West-Vlaams huwelijk, dan dit.

Het is fascinerend, trouwens, hoe regisseur Tamra Davis van geen
enkele belangrijke scène echt de pay-off toont. De twee sexy
bedoelde scènes die de film rijk is draaien nergens op uit – de
eerste omdat er niks gebeurt, de tweede omdat er nu eenmaal niks
getoond mag worden in een Britney-film. Wanneer Spears haar moeder
eindelijk ontmoet, zien we de confrontatie tussen de twee niet, we
horen er enkel van, achteraf. Ik veronderstel dat we al blij mogen
zijn dat we de miskraam niet te zien krijgen. Britney’s
gesuggereerde seksscène met Mount krijgt echter wel een onbedoeld
komische pay-off wanneer Spears hem later tegen Aykroyd beschrijft
als: “the guy who gave us a ride”. (En als je deze grap niet snapt,
dan behoor je waarschijnlijk tot de doelgroep van
‘Crossroads’.)

‘Crossroads’ is eigenlijk een lange, hersendode aflevering van
een slechte tienerreeks, met acteerwerk dat zo slecht is dat eender
welk amateurgezelschap uit de Westhoek het beter zou kunnen. Of
Britney Spears een zangeres is? Geen idee, ik denk het niet. Is ze
een actrice? Absoluut niet, no way, not ever, njet, non, nein!

http://www.crossroadsmovie.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × drie =