Voor wie het nog niet wist: Bob Dylan maakt ook films. Het slechte nieuws is dat zijn recentste werk Masked and Anonymous door de verzamelde critici vernietigende recensies kreeg. Het goede nieuws is dat bij ons enkel de soundtrack verschijnt.
Ter gelegenheid van Masked and Anonymous werden een aantal Dylan-covers door de meest uiteenlopende artiesten samengebracht. Daarbij een aantal bijdragen van de meester himself. Nieuwe songs moet u hier niet verwachten, hoogstens opgesmukte versies van oude songs.
Om te beginnen Dylan zelf: "Down In The Flood" krijgt een nieuw kleedje met een veel hoger funk- en rockgehalte dan het origineel. Baawb is het nog steeds niet verleerd. Ook "Cold Irons Bound" werd van onder het stof gehaald en kreeg een nieuw laagje verf en toont Dylan op zijn best: een rauwe song met een hoog in-your-face-gehalte. Daarnaast heeft Dylan bewerkingen gemaakt van de traditionals "Diamond Joe" en "Dixie". Waar dat eerste nummer ons iets teveel aan slechte westerns doet denken, kan het folky "Dixie" wel bekoren. Maar het blijft verre van een echte Dylan-song.
Wat de versie van "My Back Pages" door de Japanse Magokoro Brothers betreft, kunnen we kort zijn: spontaan doemen bij ons visioenen op van dronken zakenlui in een karaokebar. Ons niet gelaten, maar zelf blijven we er liever buiten. Nee, dan liever "Gotta Serve Somebody" in een gospelversie door Shirley Caesar. De dame heeft genoeg soul in haar lijf om de kerken weer te doen vollopen. Amen, sister!
The Grateful Dead leveren hun bijdrage door een live-versie van "It’s All Over Now, Baby Blue". Verdienstelijke poging, maar daar blijft het dan ook bij. Deze versie mist de rauwheid en de vastberadenheid van het origineel. Schouderklopje en aanmoedigingspremie, maar geen schoonheidsprijs, jongens. Wat Sophie Zelmani doet met "Most Of The Time" valt het best te beschrijven als een gemiddelde versie van een Dylan-klassieker rond het kampvuur. Weinig geïnspireerd en primitief. Maar Sophie zal wel altijd het meisje zijn met de mooiste stem van het hele kamp.
Los Lobos en de Tex-Mex-scene hebben ons nooit echt kunnen boeien. "On A Night Like This" is in deze versie niet meer dan een leuk deuntje als achtergrond bij een frisse cerveza op een zuiders terrasje. "Like A Rolling Stone" was lange tijd het prototype van de Dylan-protestsong. Onaantastbaar. Een bewerking door Italiaanse rappers was dan ook genoeg reden om onze achterdocht op te wekken. Onterecht, want wat Articolo 31 hier doet met ’Come Una Pietra Scalciata’ kan men op zijn minst geslaagd noemen. Een lekkere flow, een gezapige beat in de verzen en de gesamplede stem van Dylan in het refrein brengen de protestsong up to date voor de misnoegde jeugd van vandaag.
"One More Cup Of Coffee" wordt gebracht door Sertab, winnares van — aargh — het Eurovisiesongfestival. En jawel, de Turkse doet ook deze song klinken alsof een heel regiment katten gegeseld wordt. Francesco de Gregori maakt van "If You See Her, Say Hello", "Non Dirle Che Non E’ Cosi". Voor ons klinkt het gewoon als Eros Ramazotti does Bob Dylan.
Jerry Garcia, wijlen de zanger van The Grateful Dead, tovert "Tales Of Yankee Power" om in "Senor". En het moet gezegd: een sterk staaltje vakmanschap. Hij slaagt er in het gevoel van de originele Dylan-song vast te houden. Al mocht het achtergrondkoortje gerust weggemixt worden. The Dixie Hummingbirds, tenslotte, brengen "City Of Gold" als gospelsong. Maar de song ontbeert de soul die Shirley Caesar wel heeft om het meer dan één luisterbeurt boeiend te houden.
Als één ding uit deze soundtrack blijkt is het een bevestiging van een oud cliché: no-one sings Dylan like Dylan does. Voor de fans is dit een must have-album. Degenen die voor het eerst kennis willen maken met het werk van Dylan, geven beter hun geld uit aan Blood On The Tracks of dergelijke meesterwerkjes.
