The Postal Service :: Give Up

Van sommige samenwerkingen ga je dromen dat de muzikanten ze verder zetten, maar tegelijk vrees je dat die nooit meer het niveau van de eerste keer gaan halen. Zo is het met The Postal Service. “(this is) The Dream Of Evan And Chan” van Dntel deed snakken naar het meer dat we nu krijgen, maar de magie van de eerste keer komt nooit weer.

Alles begon met dat magische nummer op Dntel’s laatste plaat Life Is Full Of Possibilities, “(this is) The Dream Of Evan And Chan”. Het was de eerste samenwerking tussen Benjamin Gibbard (ook actief met indie-bandje Death Cab For Cutie) en Jimmy Tamborello van Dntel. Het perfecte samengaan van Dntel’s clicks ‘n cuts met de melodieën van de traditionelere muzikant Gibbard was wonderlijk. Het leek de ideale verzoening tussen twee zo gescheiden werelden. Het klonk zelfs zo juist, dat het gewoon niet in iemand opkwam dat dit meer zou moeten gebeuren. Tamborello en Gibbard kregen niettemin de smaak te pakken en via de post (vandaar de naam) wisselden ze cdr’s met probeersels uit, die resulteerden in Give Up.

Er zijn van die plaatjes die vanzelf hun weg naar de slaapkamers van de ietwat intellectuele tieners en kandidatuurstudenten vinden. Beautifull Freak van Eels was er zo eentje, Give Up van The Postal Service blijkbaar ook. Op onze zoektocht of “I want so badly to believe that there is truth, that love is real” (uit “Clark Gable”) echt ooit uit de mond van de filmster is gerold, stuitten we op internetdagboeken allerhande, waarin wat verlegen bebrilde meisjes ons van hun enthousiasme over deze plaat kond deden.

Gibbard’s poëzie heeft bij momenten dan ook een tenenkrullend hoog pubergehalte, maar twee zinnen later kan hij er dan weer een draai aan geven die al het voorgaande in een ander licht stelt. Het is een dubbelzinnigheid die de muziek niet kenmerkt. De clash tussen een traditioneel liedjesmaker en een elektronicafanaat resulteert immers in perfecte pop.

The Postal Service is in elk geval geen zijproject van Dntel. Liefhebbers van zijn Something Always Goes Wrong of Early Works For Me If It Works For You zullen hier niet noodzakelijk voor vallen. Dit is voer voor de popliefhebbers, al zullen die wel even moeten slikken bij afsluiter “Natural Anthem”, waar Tamborello voor één keer in Dntel-mode schiet. Het meest doet Give Up nog denken aan de elektro van de jaren tachtig.

“The District Sleeps Alone” zet de toon voor een album dat tegelijk dromerig, dansbaar en meezingbaar is. In die volgorde. “I feel so out of context/In this gaudy apartment complex”, mijmert Gibbard in opener “The Districts Sleeps Alone Tonight”, terwijl Tamborello de dromerige soundscape opvoert met een aanstekelijke beat. Single “Such Great Heights” gaat op die ingeslagen weg verder, maar het is het daarop volgende “Sleeping In” dat de aandacht trekt. Gibbard verbindt er de moord op J.F.K. met de opwarming van de aarde. Het eerste is nogal daft, maar het tweede onderwerp benadert hij wel vanuit een leuke invalshoek. Het refrein zorgt ervoor dat het nummer memorabel blijft.

Het tempo blijft upbeat tot na hoogtepunt “Clark Gable”, met dat befaamde citaat (het staat tussen aanhalingstekens weergegeven) waarvan we nog altijd niet weten of het nu al dan niet uit de mond van de filmheld is gerold. Daarna neemt Tamborello de touwtjes stevig in handen, en wordt het album iets meer Dntel.

De sterkte van de samenwerking is dan ook nog steeds het studiogeknutsel van Tamborello. Gibbards melodieën noch zijn teksten zijn erg memorabel, tenzij ze met de Dntel-touch in aanraking komen. Zijn touch zorgt ervoor dat we hier toch spreken over een plaatje dat aan de ribben blijft kleven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × een =