Moloko :: Statues

Nieuwsflash: het is uit tussen Roisin Murphy en Mark Brydon! Gelukkig voor ons zijn dat onze zaken niet zolang ze muziek blijven maken. En dat doen ze. Met Statues bewijzen ze zelfs dat ze er steeds beter in worden.

Ooit begon Moloko nogal kig: "Do you like my tight sweater" vroeg Roisin Murphy toen ze Brydon op een feestje tegenkwam. Toen ze besloten muziek te maken, werd het als vanzelf de titel van hun debuutplaat, die niet echt een hoogvlieger was, met silly nummers als "Where Is The What If The What Is In Why?" en "Who Shot The Go Go Dancer?".

De opvolger I Am Not A Doctor viel zo mogelijk nog meer tegen, maar plots was daar die fantastische remix van "Sing It Back" en eindelijk viel Moloko’s geluid in zijn plooi. Ze hadden er twee platen en een remixer voor nodig gehad, maar nu wisten Murphy en Brydon hoe het moest. "The Time Is Now", dat Things To Make And Do voorafging, toonde dat aan.

En alweer heeft Moloko zo’n fantastische single gemaakt. "Familiar Feeling" is een zonnige meezinger die met dat "everspeaking"-koortje en die staccato strijkers serieus tot dansen aanzet. Tot je de teksten onder ogen krijgt, want dan blijkt dat de breuk in de muzikale kern van de groep, haar weg naar het tekstvel heeft gevonden.

De hele plaat is doordrenkt met die weemoed om een stukgelopen verhouding. "Is this me breaking free, or just breaking up?-haha", begint Murphy "Come On", en de tweespalt tussen de tristesse van de teksten en de vrolijke muziek bereikt een cynisch hoogtepunt. Twee songs ver en we zijn goed vertrokken.

Met "Cannot Contain This" en "Statues" wordt erg vroeg gepiekt. "I don’t blame you if you blame me/I know I was wrong" blikt Murphy terug op de afgesprongen relatie met haar creatieve partner, waarna ze troost zoekt in het titelnummer. Hier klinkt ze niet meer zo speels als vroeger, maar eerlijk, en heel erg kwetsbaar.

"Forever More" is een intelligent disconummer, maar valt uit de toon na de ernst van de twee topnummers die eraan voorafgingen. En ook de paar nummers erna blijven onder de lat die Moloko met de eerste vier nummers erg hoog heeft gelegd. Ook "100%" is goeie Moloko, maar niet die briljante Moloko. "Over & Over" sluit echter nog waardig af.

Het klinkt cru om te zeggen, maar eigenlijk heeft de breuk Moloko dus goed gedaan. Dit is erg intelligente dansmuziek met heel wat emotionele impact. Laten we hopen dat het "we blijven vrienden"-cliché, voor één keer bewaarheid wordt, want van Moloko-stuff willen we nog lang voorzien worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 5 =