Voor zijn langspeeldebuut The Weight, dat in wereldpremière ging op het Sundance Film Festival, liet de Amerikaanse producent Padraic McKinley zich naar verluidt inspireren door John Boormans seventies klassieker Deliverance en het ondergewaardeerde Sorcerer – William Friedkins remake van het zenuwslopende Le Salaire de la Peur uit 1953.
The Weight situeert zich ten tijde van de Grote Depressie in de jaren negentienhonderddertig, een langdurige periode van economische crisis die zorgvuldig wordt nagebootst. Ethan Hawke vertolkt een oorlogsveteraan die na een aanvaring met de politie bruusk gescheiden raakt van z’n dochtertje. Wanneer de weduwnaar vervolgens naar een strafkamp wordt gestuurd komt hij er onder het alziend oog van een strenge bewaker (Russell Crowe) die zijn vertrouwen wint en hem de vrijheid wil schenken in ruil voor het smokkelen van een fortuin goudstaven.
Het script van het met een klein budget vervaardigde The Weight werd volledig ontwikkeld vanuit het perspectief van de personages, maar de esthetiek en de sfeer moesten dicht aanleunen bij de films van de jaren ‘70 (Jeremiah Johnson van wijlen Sydney Pollack is bijvoorbeeld een referentie). Hoewel McKinley – die er al een lange carrière als editor en tv-regisseur heeft opzitten – aanvankelijk het idee had opgevat om oude lenzen te gebruiken, kwam zijn Italiaanse cameraman Matteo Cocco met genoeg argumenten over de brug om de film toch digitaal te draaien en de beelden nadien te bewerken (zo stelde deze technologie hen in staat om op een andere manier om te gaan met natuurlijk licht en dit te manipuleren). Hoezeer de cineast deze specifieke beeldtaal ook kopieert en zich eigen maakt, dat wil nog niet zeggen dat hij daarmee de grote voorbeelden van weleer emuleert.
Dat het rechttoe rechtaan verhaal wel enige mankementen vertoont is daar alleszins schuldig aan. De karaktertekeningen in The Weight zijn eerder oppervlakkig ingevuld waardoor we weinig emotionele betrokkenheid voelen en de film vervalt tot een ietwat eenzijdige survivalthriller die de stereotypes niet kan omzeilen. Deze tekortkomingen worden deels
opgevangen door het overtuigende spel van Ethan Hawke, met wie McKinley eerder in zee ging voor de minireeks The Good Lord Bird, maar zelfs daarmee komt de film nooit op kruissnelheid. Hawkes rol staat in schril contrast met zijn recente portrettering van de grofgebekte, zelfingenomen dandy Lorenz Hart in het onweerstaanbare Blue Moon van independent-regisseur Richard Linklater. In The Weight houdt de acteur zijn woorden meestal binnen en laat hij vooral zijn gezicht spreken. Hawke belichaamt daarmee de onbuigzame held die ook in moeilijke tijden vasthoudt aan zijn morele principes. Naarmate de alleenstaande vader en zijn handlangers zich dieper in de onherbergzame wildernis begeven en ook de verhoudingen binnen dit gezelschap op scherp worden gesteld, wordt de toon van de film ook grimmiger en slaagt McKinley er wel in om een dreigend klimaat te scheppen dat vooral wordt teweeggebracht door het selectief inlassen van muziek (gecomponeerd door Latham en Shelby Gaines) en een dominant sound design.
