Ergens in de zomer van 2022 ging de release van Fall volkomen geruisloos voorbij. Een voor weinig geld gemaakt niemendalletje over twee vrouwelijke waaghalzen die een oude televisietoren beklimmen om tot hun (voorspelbare) verbazing tot de conclusie te komen dat dat misschien toch niet zo’n geweldig idee is.
Zoals Peter Sobczynski op de site van wijlen Roger Ebert opmerkte, vergt het nog geen klein beetje van onze goedgelovigheid om aan te nemen dat de zus van een van de hoofdpersonages uit het origineel gek genoeg is om zichzelf bloot te stellen aan een op zijn zachtst gezegd twijfelachtig hoogteparcours en dat alles ter nagedachtenis van iemand die omkwam… juist ja, bij een beklimming. Eigenlijk is “suspension of disbelief” nog redelijk zachtjes uitgedrukt: de twee hoofdpersonages die elkaar nauwelijks kennen, trekken samen een bergparcours op dat al jaren geleden werd gesloten wegens in erbarmelijke staat, en doen dat onder begeleiding van een gids waarvan ze niet eens weten of hij wel te vertrouwen is. Genoeg voer om met onze ogen te beginnen rollen, ware het niet dat de twee namen in de regiestoel toch even een korte pauze waard zijn. Michael en Peter Spierig zijn immers de twee Duits-Australische filmende broers die ooit een hele sterke carrièrestart kenden met Undead, Daybreakers en Predestination. Toegegeven, sindsdien ging het steil bergaf met de kwaliteit van hun werk, maar op zijn minst kon er toch een beetje hoop zijn dat dit meer ging worden dan echt louter een generische sequel die enkel en alleen bestaat omdat de eersteling voldoende bekeken werd op streaming.
Dat de Spierigs echt iets zouden toevoegen, blijkt al snel ijdele hoop te zijn. Van het kloeke vakmanschap uit hun eerder werk blijft hier maar bitter weinig over. Het is allemaal in beeld gezet zonder stijl of durf en er zit eigenlijk geen enkel shot in de film dat je zelfs maar een beetje bijblijft. Dat Fall 2 toch niet helemaal kopje onder gaat is te wijten aan het feit dat het nu eenmaal moeilijk is om niet een beetje spanning te genereren uit penibele situaties die zich afspelen op gammele planken die meer dan duizend meter hoog aan de wand van een
hopeloos steile bergwand hangen. En dus valt er af en toe wat plezier te beleven aan krakend hout of roestig metaal dat uiteraard telkens op het punt het staat het te begeven op cruciale momenten (handig trouwens dat een fatale aardbeving zo vriendelijke is om net genoeg over te laten zodat er toch nog een plekje is om te gaan staan). Aan het eind krijgen we nog een nodeloze subplot die er inzake onwaarschijnlijkheden en bizarre beslissingen nog een flink schepje bovenop doet , maar tegen die tijd doet dat er niet zo veel meer toe. Het is dan al lang duidelijk dat deze Deadpoint slechts heel matig filmisch entertainment biedt.
