Het is hard gegaan voor Dressed Like Boys. Stond Jelle Denturck vorige zomer in dit OLT nog solo achter zijn piano als gast bij Kids with Buns, vandaag speelt hij op hetzelfde podium tweemaal als headliner. En omdat zijn debuutalbum vandaag bovendien een jaar oud is, krijgen we naast een uitstekend concert, ook vijf nieuwe songs en de primeur dat dat tweede album al klaar is.
Maar eerst is er voorprogramma Frans Kalf die met de lijzigheid van een jonge Herman van Veen schijnbaar achteloos wat liedjes en gevatheden op ons loslaat. Het zou een beetje cabaret kunnen zijn, toen dat nog meer Ramses Shaffy dan Youp van ’t Hek was, maar dan dan krijgt “Voor Jou” een onverwacht maximale outro op zijn Nationals. En nu dat zo neergeschreven staat: misschien is Matt Berninger wel een gedesillusioneerde bourgeois versie van de man die ons “Laat Me” bracht .
Kalf twijfelt tussen romantiek en cynisme en doet dat zo cool en onthecht als een getalenteerdere twintiger hoort te doen. De bindteksten relativeren (“hallo, hebben jullie allemaal een drankje?”; “ja, dat was een woordspelinkje”) en spotten met zichzelf (“het gaat uiteindelijk allemaal over mezelf”). De songteksten zijn soms impressionistisch, altijd wat slimmig en geestig, maar met best wat somberte onder het oppervlak. “Ik ben hetzelfde als jij, gewoon een stukje minder blij”, klinkt het in “Nou En”. Het doet denken aan een welbepaalde oudere Nederlandse songsmid, maar er staan nu al te veel referenties in dit tekstje. Er staan er nog meer in het notaboekje, wat uiteindelijk wil zeggen dat Frans vooral heel erg zichzelf is (al heet hij eigenlijk Mika Ram). En al straalt hij graag uit dat het allemaal niet helemaal hoeft, in het voorjaar komt zijn debuutalbum ongetwijfeld bewijzen hoe essentieel het stiekem toch wel is.
Dat is iets wat Dressed Like Boys het voorbije jaar in elk geval ook deed. Jelle Denturck speelde deze zomer op zowat elk Belgisch festival, wat met slechts één plaat onder de arm altijd een risico is. Voor je het weet, verzuipen de drie wereldsongs in een zee van degelijke albumtracks en overexposure. Dat is Dressed Like Boys helemaal niet overkomen. Integendeel: vanavond krijgen we een concert met de maturiteit en emotionele impact waar veel bands na vijf jaar carrière jaloers op zouden zijn.
Het begint al met Denturck die vol zelfvertrouwen met twee nieuwe songs start. Eerst quasi solo en akoestisch een Waitsiaanse ballad over verdwaasd mens zijn en dan een lap glam die – gokje – over een schilder gaat, met dit pareltje als refrein “Man, I fucking love this painting / so many lines he walked across”.
En dan blijkt ook de rest van de set stevig verbouwd: in “Healing” mag Nathan Ysebaert zijn gitaar voor het eerst laten schitteren, waarna “Finger Trap” extra swing en swagger meekrijgt. Ook “Agony Street” en “My Friend Joseph” klinken een stuk pittiger dan dat zorgvuldig geproducete debuutalbum. En plots zit Denturck alleen aan een grote vleugel voor een intens “Questions” (hopelijk ook op album twee). De band sluipt als schimmig achtergrondkoor weer het podium op om “Then I Woke Up” te ondersteunen. Nieuwe songs 4 en 5 zijn daarna stuk voor stuk redenen om erg reikhalzend naar album twee uit te kijken. “Pinnacles” sluit de set alsof het al decennia een Belpopklassieker is, inclusief uitgebreide finale waarin Denturck en Ysebaert hun keyboard en gitaar tegen elkaar op laten spelen.
De bissen zijn voor geliefde (“Nando”), moeder (“Gregor Samsa”) en de gehele queer community (“Stonewall Riots Forever”). De geschiedenisles die deze laatste moet inleiden, komt deze keer niet van Denturck, maar van een tape waarop de uitbater het verhaal van de riots en het ontstaan van de pride vertelt. Het is een protestsong als geen ander: een valse wals die eindigt met kippenvel, een strijdkreet en de vuist in de lucht. Alleen al voor dit nummer verdient Dressed Like Boys een ster aan het Belpopfirmament.
In het OLT maakte Dressed Like Boys de cirkel rond. Wat startte als een zeer persoonlijk en intimistisch soloproject met luisterliedjes van Jelle Denturck, groeide uit tot een stevige liveact die zichzelf en vele anderen overtrof. Afspraak in maart in de Roma of Ancienne Belgique voor album twee. En we zouden niet al te veel geld meer inzetten op dat vierde Dirk.-album en de internationale doorbraak: dit Dressed Like Boys is – gedreven door piano, passie en een hang naar schoonheid, liefde en harmonie – vele malen urgenter.
