Welkom terug, Phoebe Bridgers. Zes jaar na Punisher komt de gevierde “sad indie”-singer-songwriter deze zomer met haar derde plaat. Dat we daar met z’n allen reikhalzend naar uitkeken, bleek eerder al uit de ticketverkoop voor haar “The Lost Tour”-wereldtournee. Als beloning voor het geduld lost Bridgers nu “Lost Boys” als eerste single van Lost Weekend (uit op 14 augustus) – meteen een bewijs dat de hype wel eens terecht zou kunnen zijn.
Het moet gezegd: ei zo na een volledige tournee maanden op voorhand uitverkopen nog voor er een noot van je nieuwste album publiek gemaakt is? Weinigen die daarmee weg zouden raken, maar Bridgers speelt het op haar 31ste dus al klaar. Al ligt de wereld aan haar voeten, altijd met twee woorden spreken, maar dus: “Lost Boys”. De song hééft het, dankzij een uitgekiende mix van slimme elektronische productie en donkere emo-folk-ondertoon die pakweg “I Know The End” op Punisher ook al typeerde.
De basis blijft de basis: Bridgers stem en akoestische gitaar, en een tekst die de pijn van het bestaan durft benoemen (“This machine is killing me / I pretended it was make believe”, “You told me you wish you were dead”). Hoe ze het concept van die “lost boys” voorbij de triviale link met Peter Pan naar écht verlies – van onschuld, van identiteit, van leven – brengt door die tristesse in het refrein, toont dat ze vastberaden is te slaan én te zalven. Ook de blazers in de song zijn sterk, maar misschien nog het aardigst van al? Dat Julien Baker en Lucy Dacus komen meezingen!
“Lost boys / Come find me”, wenkt Bridgers alsof ze aan de voorlaatste halte van het leven, vlak voor de eeuwigheid, wacht. Verloren zielen de weg wijzen, maakt dat geen deel uit van een “Savior Complex”? Zij kan het weten. Welkom terug, Phoebe Bridgers.
