Haar vaste job is nog altijd drummer bij Daan, maar als die even niet haar richting opkijkt, schrijft Isolde Lasoen meer en meer haar eigen verhaal. Met ‘My Kind Of Drama’ heeft ze alweer haar derde soloplaat uit, en deze keer gaf ze die een extra Frans kleurtje. ‘Er is iets aan Franse muziek dat me aantrekt.’
enola: Het succes van je cover van “The Four Horsemen“ van Aphrodites Child toonde je de weg voor voorganger Oh Dear. Was er ook deze keer iets, een moment, een ingeving die de richting wees voor deze plaat?
Lasoen: “Ik had de schets van het nummer “My Kind Of Drama” al toen ik nog aan Oh Dear werkte, en had toen al zin om dat in te kleuren met analoge synthesizers en het iets dansbaarder te maken. Dat paste echter niet op dat album, dus ik heb het op de plank gelegd voor nadien. En toen dat album af was, kon ik beslissen om met die demo te gaan experimenteren. Zeker voor dat ene nummer wilde ik de juiste producer zoeken, die het de gepaste benadering en klank kon geven. Waarna ik een producer uit de French Touch-stal zocht en vervolgens de rest van de nieuwe plaat met die approach in het achterhoofd heb geschreven. ”
enola: Je wilde in de eerste plaats Victor Le Masne, die onder andere met Kavinsky werkte.
Lasoen: “Ja, heel erg fan van. Naast producer is hij ook een geweldige componist en muzikant en werkte hij met fantastische namen als Gaspard Augé van Justice, Air, Sebastien Tellier en de Franse Philippe Katerine. Hij was helaas uiteindelijk niet beschikbaar omdat hij de hoofdcomponist van de Olympische Spelen in Parijs was, maar verwees me door naar zijn poulain Michael Declerk, die heeft dezelfde stijl van geluid.”
“Mitch vond mijn demo’s eigenlijk al meteen heel bruikbaar. Hij heeft er veel van behouden, en deed ze vooral veel beter klinken. Daar hebben die producers van de French Touch allerlei trucjes voor, zowel qua machines als puur productioneel.”
enola: Waarom wilde je eigenlijk per se die French Touch op je meer sixties- en seventies-achtige muziek?
Lasoen: “Ik ben al langer fan van dat geluid, dus ik was benieuwd wat een symbiose van die sound en mijn muziek zou opleveren. Hun sound zit vol warme synthsounds, dromerige melodieën en zware baslijnen die ook komen uit die decennia waar ik mijn inspiratie uit put. Zo nieuw is hun klank dus niet, maar zij combineren dat vintagekantje wel met een moderne drumsound en die typische hypnotiserende filters. En daar was ik ook erg geïnteresseerd in.”
“Op mijn demo’s gebruik ik nooit echte drums, omdat ik weet dat ik die uiteindelijk toch moet opnemen in de juiste studio, met de juiste microfoons. En daar heeft Mitch heel veel aan gewerkt. Hij heeft mijn drums ongelofelijk vet doen klinken. Hij is er heel goed in geslaagd ze die snappy, volle, crispy drumsound te geven.”
enola: Hoe komt het dat je altijd naar Frankrijk kijkt voor inspiratie? Het had ook Duitsland kunnen zijn, maar neen.
Lasoen: “Fransen hebben iets in hun muziek, hun cultuur en hun geschiedenis dat me raakt, en dat gaat ver terug. Ik herken in de klassieke muziek en in hun soundtracks bepaalde akkoordenprogressies en die ik typisch Frans vind. Ze stralen een bepaalde romantiek, melancholie en tristesse uit. Er zit een zekere spanning in waar ik naar neig.”
“Daarom ben ik destijds ook bij Daan beginnen spelen. Ik hoorde het nummer “Bridge Burner” en herkende diezelfde gevoeligheid als in die Franse muziek. Dat raakte me. Tja, het is hoe mijn muzikale geest werkt.”
enola: “Queen’s Time” doet me tegelijk ook wel aan Kraftwerk denken.
Lasoen: (ietwat verrast) “Oh, is dat? Die melodie? Die hebben we gemaakt met een mix van drie instrumenten: een piano, een cimbalom – een Roemeens snaarinstrument met hamertjes bespeeld – en dan nog een analoge synth erbij. Mij doet het eigenlijk meer denken aan de jaren zeventig, en dan vooral John Barry’s soundtracks voor de Bondfilms van toen. Morricone en Moroder gebruikten die ook vaak. Het is dus een knipoog naar de cinema van toen, maar hé: Kraftwerk vind ik ook een compliment hoor.”
enola: My Kind Of Drama gaat breed. Tegen dat we naar het einde bij “Nothing Is Forever” zijn beland, zitten we op helemaal ander terrein. Die verscheidenheid is belangrijk?
Lasoen: “Op zich denk ik daar niet te hard over na. Ik heb gewoon zin om te schrijven en te maken, en zie dan wel waar ik uitkom. Maar ik heb, vrees ik, wel een oude ziel. Ik zal altijd ergens in de decennia tussen 1960 en 1983 uitkomen. Zonder er een stijloefening van te willen maken, overigens. Ik schrijf mijn nummers ook nooit in één maand, ze ontstaan op verschillende momenten en sferen. “Nothing Is Forever” is zo ontstaan op een moment dat ik weer wat aanknoopte bij die psychedelische seventiesklank van Oh Dear, terwijl “Thief Of Joy” dan meer neigt naar de zottigheid van OMD, Electric Light Orchestra, Sparks en zo. Zo gaat het nu eenmaal; ik hou van veel muziek, en al die stijlen inspireren me onbewust wel eens.”
“Ik wil niet schrijven met een vooropgesteld plan, wat er uitkomt is wat er uitkomt. Ik vind het ook bij andere artiesten fijn om soms te ontdekken wat voor verrassende hoekjes hij of zij heeft verkend. Ik denk dat ik daarom nog altijd bij Daan speel: omdat het muzikaal altijd interessant blijft.”
enola: Je zingt op deze plaat zowel in het Frans als in het Engels. Hoe beslis je wat het wordt?
Lasoen: “Ik kies gewoon wat het beste past bij de muziek die ik heb gemaakt. Die schrijf ik namelijk eerst, en dan op het laatste moment volgen ook de teksten. Meestal heb ik wel een thema in mijn hoofd, maar nog geen lyrics. Dan begin ik te zingen in het Engels, en voel ik dat het banaal is, en schakel ik naar het Frans waardoor het veel poëtischer gaat klinken. Soms gaat het omgekeerd, en vind ik het Frans wat fout klinken en werkt het Engels meteen veel beter. Dan krijgt je nummer een heel andere vibe. En nog andere keren zoek ik, maar vind ik niets om te zingen, en dan eindigt het als instrumental. Als puntje bij paaltje komt, vind ik dat als muzikant nog altijd mijn meest naturel taal.
enola: Je vindt teksten schrijven moeilijk?
Lasoen: “Het is wel iets dat ik uitstel, ja. Ik ben daar niet mee opgegroeid, en luister zelf ook zelden naar teksten van andere muzikanten. Elke keer ik het dan zelf moet doen, zit ik er met mijn neus bovenop, ga ik elk woord overanalyseren en banaal vinden. Ik vind immers dat het ook goed moet zijn. Als ik dan soms zie wat anderen schrijven, dan denk ik dat ik toch eens wat minder streng moet worden voor mezelf.” (lacht)
enola: My Kind Of Drama is een plaat over “zelfkennis, dieper in je verleden duiken en de balans opmaken.” Dat soort dingen komt met de leeftijd?
Lasoen: “Ik ben in elk geval op een punt in mijn leven dat ik begin te beseffen wat me soms tegenhoudt in het leven. Er is die eeuwige twijfel, dat ik me ga afvragen waarom ik toch altijd zo of zo reageer als er iets gebeurt, als iemand vervelend tegen me doet. Dan besef ik hoe lang dat al zo is, vraag me af waarom. Ik zie dat veel vrienden ook op zo’n punt zijn gekomen, sommige al in hun thirties, dat je plots beseft dat je oud genoeg bent geworden om daar eens iets aan te doen. En je humeur niet meer te laten bepalen door zulke dingen.
enola: Ben jij een dramaqueen, eigenlijk?
Lasoen: “Te weinig. Ik heb de neiging om weg te lopen van drama, want ik vind dat niet tof. Ik ben vrij gevoelig; ik heb een antenne voor ambetante situaties, en voel heel snel als er tussen twee mensen spanning hangt. Ik ben daar wat allergisch aan, ik kan daar niet mee om. Ik kan ook niet goed medelijden hebben met mezelf, want er is zoveel ellende in de wereld, mensen die het erger hebben, dat ik het gevoel heb dat ik mij geen aanstellerij kan permitteren.”
“De titel is vooral een knipoog naar de kunsten, het drama daarin. En daar mag het ook. Ik vind het geweldig hoe je in muziek, film of theater vrij spel hebt om dramatisch te gaan. Denk maar aan al die heroïsche, bombastische filmmuziek van Gladiator of alle Steven Spielberg films.”
enola: Wat vind je het meest dramatische muziekstuk ooit?
Lasoen: “Dat zijn er veel, maar als je het meest dramatische vraagt, moeten we wel een symfonie kiezen. (denkt lang na, zoekt op haar telefoon) Ja, hier: Gustav Mahlers Vijfde Symfonie, die ze ook gebruikt hebben in de film Dood in Venetië.”
enola: Je hebt al vaker laten verstaan dat die solocarrière je een beetje per ongeluk te beurt is gevallen toen je covergroepje plots een echt project werd. Heb je niettemin toch een soort visie nu waar je hiermee naartoe wil?
Lasoen: “Ik ga mezelf nooit al te hoge doelen stellen, al was het maar uit zelfbescherming. Ik zie wel wat er op mijn pad komt, en alles dat goed gaat voor mij soloproject zie ik als een cadeau. Ik ben heel gelukkig als ik bij elke plaat weer een beetje mag groeien, weer meer zieltjes win. Dat hoeft allemaal niet zo gigantisch te zijn, ik heb nooit de meisjesdroom gehad om de wereld te veroveren. Daar is mijn muziek ook te niche voor; ik maak geen commerciële muziek. Al zeg ik natuurlijk niet neen tegen een wereldhit.”
“Wat ik wél wil, is dat ik dit nog heel lang kan doen, en er ook van kan blijven leven en ook mijn muzikanten en crew goed kan betalen. Ik ben er blij mee dat dat voorlopig lukt, dat er radiozenders zijn die mijn muziek draaien, zodat ik relevant blijf.”
My Kind Of Drama is nu uit op MayWay Records. Isolde Lasoen stelt My Kind Of Drama voor op 15 oktober in De Roma.
