Onlangs had ik een gesprek met iemand die na het lezen van Philip K. Dicks Do Androids Dream of Electric Sheep, voor het eerst Ridley Scotts adaptatie Blade Runner uit 1982 ging bekijken en ik verwees naar het feit dat Scott na Alien en Blade Runner eigenlijk nooit nog iets te bewijzen had. Als je twee van de visueel invloedrijkste films van de laatste paar decennia gedraaid hebt, dan heb je jezelf als regisseur ruimschoots bewezen, ook al is uw carrière nadien dan wisselvallig inzake kwaliteit. Ook deze eeuw weet je nooit helemaal zeker welke Ridley Scott je gaat voorgeschoteld krijgen. Alleen al de laatste jaren slaagde hij erin sterk werk af te leveren met bijvoorbeeld House of Gucci, redelijke titels als The Last Duel en Napoleon, maar ook films waarvan je nauwelijks kan geloven dat dezelfde cineast aan het roer stond, zoals het afgrijselijke Gladiator II.
Zijn adaptatie van de postapocalyptische roman The Dog Stars van Peter Heller, behoort helaas tot de tweede categorie. Bij het bekijken van de film bekruipt je immers maar één vraag: hoe kan iemand met het talent van Ridley Scott zo’n banale en ronduit oninteressante prent afleveren? Het script – en dat zal uiteraard ook wel aan het bronmateriaal liggen – is een allegaartje van alle dystopieën die we de laatste decennia te verwerken kregen: van The Last of Us tot The Walking Dead en alles daartussen in, met hier een griepvirus dat de mensheid nagenoeg heeft uitgeroeid. Een paar overlevenden maken er maar het beste van, onder hen Hig (Jacob Elordi) die treurt om de dood van zijn vrouw en nog steeds hoopt ergens een beter leven terug op te bouwen, wat ertoe leidt dat hij in zijn sportvliegtuig de oorsprong probeert te vinden van een radioboodschap die hij heeft opgevangen. Dat levert een vreselijk saaie bedoening op met tussendoor allerlei pseudo-filosofietjes die even snel weer vergeten zijn als ze zijn aangebracht.
Een beetje alsof de hele film zich dan maar moet aanpassen aan de platitudes, is de visuele aankleding even banaal. Toen Danny Boyle met 28 Years Later terugkeerde, begreep hij dat hij iets anders moest brengen dan de eindeloze variaties op het eind van de wereld die sinds zijn zombiehit schering en inslag geworden waren en dus ging hij aan de slag met een batterij I-Phones om met iets fris voor de dag te komen. The Dog Stars recycleert daarentegen gewoon alle series en films in dit genre en doet er niks, maar dan ook niks, boeiends mee. De stelling waarmee dit stuk opent blijft gelden en een filmmaker kan niet iedere keer revolutionair uit de hoek komen, maar hier zitten we wel in het absolute andere uiterste. Visueel moet dit zowat de meest armtierige titel uit Scotts hele carrière zijn. Wat het nog erger maakt is dat ook de schaarse actie om van te huilen is, er valt ook op dat vlak niks te beleven.
Met Gladiator II en deze The Dog Stars, begint het er toch een klein beetje op te lijken dat de creativiteit van Ridley Scott een eindpunt bereikt heeft. Misschien is het best dat hij pensioen begint te overwegen, er is immers niemand die zit te wachten op een verder afbreken en verwateren van zijn erfenis als regisseur door nog meer pijnlijke mislukkingen.
