De bel gaat. Je opent de deur en plots staat daar, onverhoopt, de oude liefde. Voor het eerst in vijftien jaar geeft Beastie Boy Mike D met Thank You een muzikaal teken van leven. Onderweg opgelopen wonden zijn geheeld, maar de littekens hebben wat ooit zo vertrouwd aanvoelde ook noodzakelijkerwijs veranderd – zonder dat dat slecht hoeft te zijn.
Thank You voelt met andere woorden aanvankelijk ongemakkelijk en weird aan – maar dan van het goede soort weird. Bijna zoals Paul’s Boutique weird moet zijn geweest in 1989. Zo’n status zal dit solodebuut (uitgebracht onder de ietwat verwarrende naam Mike D 5D – die gaan we overslaan) uiteraard nooit bereiken, maar na wat heen en weer snuffelen tijdens verschillende luisterbeurten zijn we over het initiële gevoel van vervreemding geraakt en vooral blij met wat we hier krijgen voorgeschoteld: een warme, oprechte en zorgeloze plaat.
Het heeft er immers lang niet naar uitgezien dat er ooit nog nieuwe muziek zou komen. Ziek was Mike D van het overlijden van zijn boezemvriend MCA in 2012. De Beastie Boys hielden meteen en onverbiddelijk op met bestaan en muziek maken voelde misplaatst. Op het occasionele producerswerk na (zoals voor The Hives vorig jaar) werden alle ambities netjes onder het kopje ‘herinneringen’ gearchiveerd. Het was dankzij zijn zonen Skyler and Davis en hun indiegroep Very Nice Person dat Mike D het complexloze plezier van muziek maken terugvond – meteen ook het codewoord tot het kraken van deze plaat. “Let go of expectations“ zingt Mike in “Secrets” en hoewel dat zingen hem niet zo heel goed afgaat, hoor je de ongedwongenheid en het totale gebrek aan gêne. Hij zal het dan ook vaker doen.
Thank You klinkt evenveel als een mengeling van Hot Sauce Committee pt. 2 en Check Your Head (Mike D had duidelijk zijn distortion mic nog niet weggegooid) als ook radicaal anders. Thank You is een plaat vol breakbeats, droompop en psychedelische punk en mag dezelfde spirit van non-conformisme ademen die al de hele carrière van deze artiest tekent. “True Colors” is psychedelisch als Jefferson Airplane à la nu en “That’s Right” klinkt als Aphex Twin met een Beastie Boy erover – een combo die gewoon lang genoeg in de frigo moest rijpen tot iets funky dat klaar was om al zijn smaken prijs te geven. Je hebt gewoon nooit geweten dat je het nodig had.
“Je bent hetzelfde maar toch anders” zong Doe Maar ooit en de tijd staat niet stil. Je kan dan wel de boys uit de beasties halen (en Mike D begon er de laatste jaren meer en meer begon uit te zien als uw grootmoesje) maar je kan het beest niet uit de boy halen. En dus mag die drop in “It’s Time” simpelweg schaamteloos hárd uithalen en mag het maatschappijkritische “Crypto” trash in de mix zijn: eerst pompend tot de break, punky in de tweede helft. Tegelijk dealt een plaat als deze onvermijdelijk ook met sterfelijkheid en nostalgie: “Back To Start” is zowel mellow als melancholisch en het titel- en slotnummer wroet dankbaar nóg dieper tot het vervelt in universeel advies: in de gedeelde verveling mag vriendschap en creativiteit kiemen en groeien, niet in ambitieuze holle lariekoek als “Job your love”.
Verwacht geen wereldwonderen van Thank You. Dit is geen Beastie Boys-album en zal uw en mijn honger daarnaar nooit kunnen stillen. Maar het heeft wel degelijk zijn eigen verdiensten – evenveel gevoelsmatig als artistiek. Het is bovendien geen album voor elk moment van de dag. Zet het niet op wanneer u met kookpotten staat te goochelen in een drukke keuken of als achtergrondmuziek bij het lezen, maar kies uw luistermomenten gericht – tijdens een rit op de bus of metro, bij het doorbreken van de eerste zon na een regenbui – en er zal een mooie band ontstaan tussen u en Michael Diamond, beiden eeuwig jong, beiden even beloftevol.
