Met zijn eerste langspeelfilm richt scenarist James Lucas, die in 2015 een Academy Award won voor de kortfilm The Phone Call, zijn blik op een van de meest iconische figuren uit de modewereld. Moss & Freud reconstrueert de band tussen kunstschilder Lucian Freud en supermodel Kate Moss tijdens de woelige periode in 2002 waarin Freud haar beroemde Naked Portrait schilderde. De film wil voorbij het publieke imago van Moss kijken en de vrouw achter het mode-icoon blootleggen, maar blijft uiteindelijk te vaak aan de oppervlakte hangen.
Na een eerste ontmoeting in de National Gallery in Londen, waar Kate Moss via Freuds dochter Bella (Jasmine Blackborow) met de schilder in contact komt, toont ze zich aanvankelijk terughoudend om voor Freud te poseren. Pas nadat een fotoshoot pijnlijke herinneringen uit haar verleden losweekt, besluit ze zich alsnog te laten portretteren. De schilderbeurten worden voor haar een vorm van escapisme, een zeldzaam rustpunt binnen de hectiek van haar leven als internationaal supermodel met een reputatie van feestbeest. Tijdens drie wekelijkse sessies om stipt 19 uur groeit een vertrouwensband tussen beide, terwijl Freud haar probeert vast te leggen volgens “zijn waarheid”. De gesprekken over kunst, waarheid en de rol van muze en kunstenaar vormen een interessant uitgangspunt, maar krijgen zelden voldoende diepgang. Ook Freuds persoonlijke verhalen over zijn Joodse afkomst en zijn turbulente liefdesleven voelen opmerkelijk contextloos aan. Ze lijken uit een andere film te komen en botsen met Moss’ verhaallijn, waardoor veel dialogen eerder geconstrueerd dan natuurlijk overkomen.
Lucas lijkt vooral gefascineerd door de excentrieke verhouding tussen zijn hoofdpersonages. De band tussen Freud en Moss volgt echter een voorspelbaar parcours, waarbij de schilder zijn artistieke obsessie steeds meer met persoonlijke gevoelens lijkt te verwarren. De film benadrukt die onderhuidse spanning geregeld iets te nadrukkelijk. Moss die beslist naakt te poseren na een gesprek over waarheid en esthetiek waarbij de tachtigjarige Freud haar aangaapt, een BDSM-feest en verschillende verwijzingen naar druggebruik lijken vooral bedoeld om de kijker te choqueren. Die momenten voegen nauwelijks iets toe aan de psychologische ontwikkeling van beide personages en voelen eerder berekend dan betekenisvol aan.
Nochtans liggen er interessantere ideeën onder het oppervlak. De film contrasteert de losbandige Kate Moss, die zich tussen fotoshoots, feestjes en autoritten een vrijgevochten imago aanmeet, met de kwetsbare vrouw die zich in Freuds atelier letterlijk en figuurlijk blootgeeft. Daarmee suggereert Lucas de zware tol van een modewereld waarin Moss al sinds haar veertiende opgroeit. Hoewel dat expliciet benoemd wordt, blijft haar innerlijke strijd opvallend onderbelicht. De film vertelt vooral wie Kate Moss is, maar slaagt er zelden in haar werkelijk te doorgronden.
Visueel valt er wel heel wat te bewonderen. Extreme close-ups van penselen, verf en het schilderdoek bouwen spanning op rond het uiteindelijke portret, terwijl archiefbeelden van catwalks, fotosessies en herkenbare Londense locaties de film stevig in zijn Britse identiteit verankeren. De reconstructie van het begin van de jaren 2000 overtuigt grotendeels, al halen enkele opvallend onnatuurlijke pruiken de geloofwaardigheid af en toe onderuit. Ook de abrupte sprong van negen jaar waarmee de film eindigt voelt geforceerd aan, vooral omdat beide personages nauwelijks ouder geworden zijn. Dat wringt des te meer wanneer Moss verschijnt met haar negenjarige dochter Lila Grace, van wie ze tijdens de laatste schilderbeurten nog zwanger was.
De twee hoofdrolspelers houden de film uiteindelijk overeind. Derek Jacobi zet Lucian Freud neer als een complexe figuur die tegelijk een charmante oude man, grillige kunstenaar en koppige perfectionist is. Ellie Bamber weet dan weer het charisma van Kate Moss overtuigend te vatten, al blijft haar vertolking steken in de sensuele, ongrijpbare femme fatale die de media jarenlang van haar maakten.
Moss & Freud is een verzorgde en visueel aantrekkelijke biopic die de esthetiek van de kunst- en modewereld overtuigend oproept. James Lucas toont gevoel voor sfeer en beeld, maar zijn debuut mist inhoudelijk de nodige gelaagdheid. In plaats van het mysterie achter het supermodel bloot te leggen, blijft Lucas hangen bij de clichés die haar publieke persona definiëren, waarin eindeloze sigaretten al snel haar meest uitgesproken karaktereigenschap dreigen te worden.
