The Me In You :: Forgotten Clothes

In tijden waarin een lied even vluchtig is als een korrel zand in een zandloper, zijn platen als dit parelmoermooie debuut van The Me In You een verademing.

Alles bij dit vijftal uit het Hageland ademt “tijd” uit: nummers die onthaast en onthecht de tijd nemen om laag per laag open te bloeien; sepiabruine nummers als foto’s uit tijden waarin een foto meer was dan een hyperlink op een site of een zichzelf verkopende smoel in een online book; nummers over en als herinneringen aan jeugdliefdes uit een tijd waarin verliefdheid een oerknal in uw leven en hartzeer de apocalyps ervan was. Good times zoals ze nooit meer terugkomen.

Alles op dit debuut ademt ook zorgvuldigheid en zorgzaamheid uit. Oppassen dat de gemusiceerde schoonheid nooit te klef of steriel wordt — vaak door de juiste stemkleur, dat juiste akkoord, het juiste extra laagje. Oppassen dat de grote voorbeelden de songs niet overschaduwen: echo’s van vaak geciteerde voorbeelden als Bon Iver, Idaho, Nick Drake en Sparklehorse weerklinken, maar ze klinken per luisterbeurt steeds verder weg. Eerder valt de vergelijking met Isbells en Marble Sounds te trekken, twee bands die twee à drie jaar geleden ook scheurbuik kregen van een onstilbare honger naar schoonheid.

Alles op Forgotten Clothes straalt ook ambacht en oprechtheid uit. Nostalgie en melancholie zijn geen pose, maar een “zijn” (vaak ook bij u, niet?), een voorwaarde om tot mooie dingen te komen. Dat verraadt “All Day Long” net: een betrekkelijk straightforward popsong die in een ruk ontkent dat al het voorgaande wat u gehoord hebt een trucje is. Het hoeft niet altijd een bloedmooi pianomotiefje te zijn dat een nummer in uw hoofd en hart haakt (“Broken Holiday”), of dat gitaarlijntje dat de verleiding in een opbouw compleet maakt (“Low Battery”), of beide (in het verkillend mooie “Shark Song”). The Me In You weet donders goed dat het werkt, maar weet nog beter dat overdaad schaadt.

Alles op Forgotten Clothes straalt uit dat u deze songs in een concertzaal in uw buurt, in die tent op de festivalweide nabij u zult horen. En dat ze nog zullen rijpen, nog meer aan impact zullen winnen. Dat onder andere Joris Caluwaerts van Zita Swoon de wegenkaart voor deze plaat vasthield, is eigenlijk geen verrassing. Zita Swoon is nog zo’n band die uit de regen en zon in z’n nummers de kleurrijkste platen distilleert en live daardoor nog beter uit de verf komt.

Alles uit deze recensie ademt dus uit dat dit ongetwijfeld een van de sterkste Belgische debuten van dit jaar zal blijken te zijn. Een glazen bol in afslag uit de Hema ziet dat aankomen. Bovendien verraadt Forgotten Clothes nog een enorme groeimarge. Vooruitkijken kan zowaar even mooi zijn als terugkijken. Benieuwd of The Me In You daar even mooie platen over kan maken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 6 =