Na Emily the Criminal uit 2022, brengt John Patton Ford met How to Make a Killing zijn tweede langspeelfilm, een zwarte komedie die mikt op satire, maar moeite heeft om zich echt ergens op vast te pinnen. Met Glen Powell en Margaret Qualley in de hoofdrollen lijkt alles aanwezig voor een speelse, venijnige film, maar het eindresultaat blijft toch wat onbevredigend. Patton haalt zijn inspiratie bovendien expliciet bij Kind Hearts and Coronets, een klassieker uit 1949 waarvan niet alleen de structuur, maar ook meerdere plotpunten en personages haast één op één worden overgenomen.
Het verhaal volgt Becket Redfellow (Glen Powell), die vanuit zijn gevangeniscel net voor zijn executie aan een aalmoezenier uitlegt hoe hij daar is beland. Als kind van een verstoten erfgename groeit hij op ver verwijderd van het Redfellow-fortuin dat hem volgens zijn moeder toebehoort. Wanneer hij volwassen wordt, besluit hij die erfenis alsnog op te eisen door systematisch alle andere erfgenamen uit de weg te ruimen. Daarmee nestelt de film zich in het ondertussen gesatureerde ‘eat the rich’-concept, maar zonder daar echt iets nieuws mee te doen.
Als een domino-effect vallen de familieleden één voor één weg, waarbij de kijker zelden verrast wordt door de volgende zet. De moorden ogen vaak ongeloofwaardig en worden geregeld gemakshalve in een voice-over rechtgepraat, alsof de film zelf beseft dat het anders niet werkt. Tegelijk probeert een tweede voice-over, die van zijn overleden moeder, Beckets drijfveren extra gewicht te geven. Haar woorden moeten een tragische onderlaag suggereren, maar blijven halfslachtig en slagen er niet in om zijn acties echt te verankeren. Zeker wanneer hij zijn luxeleven al bereikt heeft met zijn job als beurshandelaar op Wall Street en opbloeiende liefdesrelatie, voelt zijn koppige drang om door te gaan eerder leeg dan gedreven.
De parallellen met Kind Hearts and Coronets zijn daarbij moeilijk te negeren. Van de vertelstructuur in flashback tot specifieke moordscènes en romantische verwikkelingen, voelt de film als een rechtstreekse herwerking. Met andere woorden, dit is in wezen een remake, maar dan zonder de charmante ondertoon en de pittige dubbele plottwist op het einde die het origineel net dat extra gaf. Waar Alec Guinness destijds alle acht de familieleden vertolkte die één voor één uit de weg werden geruimd, blijft die speelse vondst hier ook achterwege. Bovendien werkt de aristocratische satire minder goed in een hedendaagse Amerikaanse setting als New York, waar het klassenverschil minder uitgesproken en daardoor minder bijtend aanvoelt dan bij zijn Britse naoorlogse tegenhanger.
Ook de nevenpersonages blijven schetsmatig. De familieleden die Becket één voor één uitschakelt, worden gereduceerd tot karikaturen van arrogante rijkelui, zonder echte persoonlijkheid of gewicht. Margaret Qualley krijgt als jeugdliefde Julia een sleutelrol in de finale, maar verschijnt te sporadisch om echt impact te hebben. Haar personage blijft hangen in een vrij eendimensionale ‘femme fatale’. Pas wanneer Ed Harris opduikt als de grootvader die het spel doorziet, krijgt de film even de nodige spanning en actie die hij eerder mistte.
Visueel kiest Ford voor een strak, gepolijst geheel dat perfect aansluit bij zijn hoofdrolspeler, maar zelden verrast. Alles oogt verzorgd, bijna te netjes, waardoor ook op dat vlak weinig blijft hangen. De film flirt met thema’s rond rijkdom en sociale mobiliteit, – ergens tussen The Wolf of Wall Street en Parasite – maar zonder de humor, scherpte of urgentie van die voorbeelden.
Op het einde, wanneer Becket achter de poort van zijn herwonnen landgoed verdwijnt met Julia en in een metaforische cel belandt, legt Patton hier met geluidseffecten en cameravoering extra nadruk op, alsof er onzekerheid bestaat of de kijker wel begrijpt dat hij nu weeral gevangen is. How to Make a Killing is daarmee een film die af en toe amuseert, maar zelden verrast of durft. De combinatie van een voorspelbaar verloop, weinig choquerende moorden en dunne personages maakt het moeilijk om meer te zien dan een degelijke, maar weinig memorabele ‘single watch’.
