De films van de Amerikaanse independent-regisseur Richard Linklater worden gekenmerkt door een eigen signatuur en werden beroemd omwille van hun losse structuur. Niettegenstaande Linklaters werk doorgaans veel bewondering opwekt, is het ook erg wisselvallig van aard. Hoezeer we ook in de ban waren van de verrukkelijke Before-trilogie of het wondermooie Boyhood, toch laat de man – op een paar uitzonderingen na – kennelijk een heel andere kant van zichzelf zien wanneer het op mainstream-cinema aankomt. Dat is niet anders bij z’n jongste prent, die vorig jaar nochtans laaiend enthousiast onthaald werd op het filmfestival van Venetië, maar waarin de creativiteit opnieuw het onderspit moet delven.
In Hit Man kruipt de momenteel alomtegenwoordige Glen Powell in de huid van Gary Johnson, een onopvallende prof die parttime filosofie en psychologie doceert aan de universiteit van New Orleans. Omdat Gary nogal goed uit de voeten kan met elektronica, besluit hij zijn salaris wat op te krikken door technische ondersteuning te bieden en surveillance-werk te verrichten voor het lokale politiekorps. Wanneer een undercoveragent echter geschorst wordt, moet Gary halsoverkop diens plaats innemen en zich plots voordoen als professionele huurmoordenaar, om met blufpoker zijn cliënteel uit de tent te lokken.
Tot ieders verbazing blijkt de hoogleraar een natuurtalent en een echte meester in improvisatie te zijn die er zichtbaar van geniet om zijn brede mensenkennis in de praktijk te brengen. Gary roept bijgevolg zijn alter ego Ron in het leven, een stoere en zelfverzekerde bink die als (nep)huurling alle protocollen aan z’n laars lapt. De poppen gaan helemaal aan het dansen, wanneer een vrouw van Latijns-Amerikaanse afkomst (Adria Arjona) die gevangen zit in een gewelddadig huwelijk, een beroep wil doen op zijn diensten om haar echtgenoot uit de weg te ruimen, en Gary/Ron tot over zijn oren verliefd wordt. Linklater haalde de mosterd voor het verhaal bij een in 2001 verschenen artikel van Walter Ned “Skip” Hollandsworth, maar de plot die gedrapeerd is rond het risicovolle dubbelleven van de protagonist leidt tot een eerder ongelukkige mengelmoes van romantische komedie, film noir en misdaadthriller. Al die zaken mogen dan wel met de nodige helderheid eigen aan Linklater, in beeld gezet zijn, toch is ook de visuele partituur ditmaal echt niet vlekkeloos. Zo is de montage weinig overtuigend en groeit het geheel nooit uit tot een eenduidige visie.
Glen Powell vormt zeker een van de weinige troeven van Hit Man en is ondertussen een oudgediende van de regisseur. Die gaf hem al een klein rolletje in Fast Food Nation en castte hem daarna ook in het geestige Everybody Wants Some!! uit 2016. Powell leende zijn stem voorts aan Linklaters animatieprent Apollo 10 ½: A Space Age Childhood, maar in Hit Man is hij het echte uithangbord van de film – de acteur schreef overigens mee aan het scenario en staat tevens als producent op de aftiteling vermeld. Door de zwoele aantrekkingskracht tussen Glen Powell en de in Puerto Rico geboren Adria Arjona heeft Hit Man sporadisch eens een opflakkering, maar afgezien van die wisselwerking heeft deze banale film echt weinig om het lijf.
