Van wanneer dateert Becks laatste plaat ook alweer? Na enig zoekwerk blijkt dat we die zelfs al vergeten waren. De Amerikaan lijkt zijn relevantie kwijt en een coverplaat is dan altijd een goed idee om de carrière terug op de rails te krijgen. Zie ook Johnny Cash, of Bob Dylan in de eerste helft van de nineties. Dat stemt hoopvol dat Becks volgende een knaller wordt, maar deze Everybody’s Gotta Learn Sometimes is op zijn best maar half geslaagd.
Bij elke nieuwe uitgave van Beck is het de vraag welke incarnatie zich deze keer aan de mensheid zal vertonen: discokikker, slacker, indiepop- of funkpaus Beck? Het blijkt de gevoelige versie te zijn, die van Sea Change en Morning Phase. Everybody’s Gotta Learn Sometimes heet een Valentijnsmixtape te zijn met covers, originals en – wat zou Valentijn zonder zijn? – deep cuts. Net zoals die feestdag zelf heeft dit album echter ook weinig waarde.
Beck is slim genoeg om deze ep de titel mee te geven van het beste nummer op de plaat en tevens eentje dat iedereen al twintig jaar kent. Zijn onsterfelijke cover van de Korgis uit de soundtrack van Eternal Sunshine of the Spotless Mind begeleidt immers al twintig jaar lang onze dagdromen over Kate Winslet, blauwgeverfd haar of niet. Dit is spul voor de eeuwigheid en het is bovendien de favoriete cover van de Korgis zelf – en dat nummer is váák gecoverd. Een pluim die Beck op zijn hoed mag steken.
Hadden wij vervolgens ooit gedacht dat we een Beckcover nodig hadden van “I Only Have Eyes For You” van The Flamingo’s? De vraag stellen is ze beantwoorden. Neen dus, maar we zijn er wel dolblij mee. Deze versie wordt immers gespeeld zoals dat met covers moet: zonder enige spat van ironie, waarvoor hulde. Beck speelt het slim en blijft dicht bij het origineel maar zijn versie is meer louche ten opzichte van het smachtende origineel.
De rest van het album haalt dat hoge niveau bijlange na niet. “Ramona” is hier het enige nummer van Becks eigen makelij en wordt geplukt vanop de soundtrack van Scott Pilgrim vs. The World. Het is op zijn best aardig te noemen, maar misschien had een cover van de gelijknamige evergreen hier een betere keuze geweest. Ook “True Love Will Find You in The End” doet niets verkeerds, maar brengt anderzijds ook niet veel bij. Het voelt een beetje vreemd om te zeggen over een nummer dat bestaat uit een akoestische gitaar en zang, maar ten opzichte van Daniel Johnstons lo-fi klinkt dit nét te afgelikt waardoor het de puurheid en naïviteit van het origineel ontbeert.
De andere covers brengen zonder al te veel overtuiging hulde aan een brede waaier aan artiesten als de Braziliaan Caetano Veloso (“Michelangelo Antonioni”) of Hank Williams (“Your Cheatin’ Heart”). “Love” is oorspronkelijk dan wel van John Lennon, maar is ook vooral saai – nét wat liefde niet mag zijn. Het is de verklanking van een relatie waarin je niet wil zitten omwille van de ergernis die optreedt zodra die ander zijn klep opentrekt.
Een imitatie van Elvis is iets waar velen – en dan vooral zatte nonkels op een familiefeest – zich al roemloos aan vergrepen hebben en Beck kan zich nu in dat illustere rijtje scharen. Zijn versie van “Can’t Help Falling In Love” laat ons verschrikt achter als een overstekend hert in de lichten van een aanstormende vrachtwagen. Beck kan hier immers simpelweg niet goed genoeg voor zingen en hoewel dat voor zijn eigen nummers geen euvel hoeft te zijn, is dat toch heel duidelijk wat dit nummer blijkt nodig te hebben. Klasseer dit dus gerust onder “ai, dat had niet gehoeven.”
Een vreemd beestje dus, deze verzameling liefdesliedjes. Ze bestrijken verschillende decennia uit Becks carrière en worden geplukt uit de meest diverse contexten, maar voelen desondanks aan als één geheel. Op zich een sterke prestatie, maar het doet niets af aan het feit dat het – de twee parels ten spijt – een flauw geheel is. Op de covers van Williams en Johnston na waren deze nummers overigens al langer beschikbaar, waardoor de bedoeling van deze overbodige plaat ons bijgevolg volledig ontgaat.
