Vandaag en morgen staan The Streets zomaar twee keer in de Ancienne Belgique om hun tweede album A Grand Don’t Come For Free van naald helemaal tot aan het gaatje te spelen. De eerste show doet het fantastische album alvast alle eer aan.
Het zwarte doek valt neer and there it is, in all its glory, het iconische bushokje van op de hoes van A Grand Don’t Come For Free. In 2002 leerde de Engelsman Mike Skinner ons op zijn debuut dat we moesten spreken van birds, not bitches, met een bescheiden cultstatus tot gevolg. Twee jaar later verwees hij met de opvolger het concept van ‘het moeilijke tweede album’ naar de vuilbak. Het leverde Skinner tonnen – ahum – street credibility op en zelfs onverwacht hitparadesucces. De plaat was het voldragen werk van een artiest op het toppunt van zijn kunnen, een straatopera, een poëtische destillering van a day in the life of a geezer. Het is een zwerftocht langs geld- en relatieproblemen, achterdocht en onverwoestbare vriendschap. Het is nog net geen Ulysses – maar wel makkelijker verteerbaar. Ik kan in elk geval met de hand op het hart beweren dat ik al meer tijd heb doorgebracht met luisteren naar A Grand dan met lezen in Joyce’ meesterwerk.
Geflankeerd door een sterke liveband met veel goesting speelt dat bushokje een hoofdrol in het hele eerste deel van het optreden waarin netjes de tracklist van het album wordt afgewerkt. Net zoals A Grand een concept was, is ook deze show goed doordacht. Zo rapt Skinner nonchalant, biertje in de hand, leunend tegen het bushokje de bombastische opener “It Was Supposed To Be So Easy”, het anthem voor die vervloekte baaldag waarop niets goed loopt. De frontman speelt toneel, en ook tijdens de rest van de eerste vijftig minuten van vanavond wordt op geen enkel moment de vierde wand doorbroken. Er wordt geen contact gezocht met het publiek, we kijken hier vanavond naar een Opvoering. “Not Addicted” brengt Skinner zelfs volledig met de rug naar het publiek, terwijl hij een frietzak, het aanstekerlogo van zijn band én Manneken Pis tekent op de ramen van het hokje. Tijdens de koortsdroom van “Blinded By The Lights” zwalpt hij als een formidabele Stromae onder de flikkerende straatlantaarns waar hij later op de avond weer tegenaan zal leunen voor een weemoedig “Dry Your Eyes”.
Maar dit is geen onemanshow: lof behoort ook toe aan de achtergrondzangers Kevin Mark Trail – al sinds 2002 de zoete soulstem als pendant voor Skinners hese rasp – en Roo Savill, die een knappe versie neerzet van liefje Simone in verschillende stadia van de relatie. In “Wouldn’t Have It Any Other Way” verdraagt ze nog minzaam de stonede couchpotato die Skinner is, maar in “Get Out Of My House” scheldt ze hem overtuigend de huid vol.
Het probleem met een plaat volledig te spelen is dat ook de albumtracks als “Such A Twat” voorbijkomen. Ze zijn essentieel voor het verhaal, maar brengen toch net iets minder bij dan hits als het furieuze en punky “Fit But You Know It” dat de benen voor een eerste keer in beweging krijgt, ondanks het kookpotgehalte van de zaal. Een magistraal “Empty Cans” mag het eerste ijzersterke deel van de set afsluiten.
Daarna wordt het blik publiekslievelingen opengetrokken: “Let’s Push Things Forward”, “Don’t Mug Yourself”, “Weak Become Heroes”, … noem ze maar op. Skinner zoekt nu wel expliciet de aanwezigen op en tijdens “Turn The Page” gaat hij meteen een eerste keer, en niet voor het laatst, het publiek in. Ook vertelt hij over dat Manneken Pis dat hij tekende dat het hem terugvoert naar zijn familievakanties in België toen hij kind was. Dat klinkt als een cheesy charmeoffensief van een artiest die de toeristische hotspots van de stad waar hij speelt heeft gegoogeld, maar Skinner vertelt ook dat de mooiste herinnering die hij heeft de kleine autootjes zijn waarmee hij op de dijk in Blankenberge rondcrosste. Blankenberge? Dat kan je niet faken. Skinner is the real deal én hij is een man met een missie. De meute moet en zal helemaal loos gaan en hij is niet compleet tevreden met de respons die hij krijgt. Dus bereidt hij drie songs lang een epische finale voor met water en iets in het publiek. Hij blijft ons maar waarschuwen en trekken aan de kar en tijdens afsluiter “Take Me As I Am” deelt hij vanop het midden van de dansvloer flesjes water uit en tijdens de drop vliegt het water in het rond, de bekers doorheen de zaal en Skinner al kletsnat crowdsurfend over de hoofden. Missie geslaagd.
I reckon this show about an eight or a nine.
