Met een stripversie van Ken Folletts beroemdste roman De pilaren van de aarde richt tekenaar Steven Dupré de schijnwerpers nog eens op zichzelf. Samen met scenarist Didier Alcante maakte hij in De droom van de bouwmeester alvast een start met de zesdelige reeks.
Met De pilaren van de aarde startte de Vlaamse stripmaker Steven Dupré in 2023 al een nieuw ambitieus project voor de Franse markt. Scenarist Didier Alcante kon na een akkoord van schrijver Ken Follett immers diens everseller in stripvorm gaan bewerken. Het boek verscheen al in 1989, bleef in de decennia sinds het verschijnen populair en bouwde zo wereldwijd een enorme fanbasis op. Steven Dupré werkte eerder al met Alcante samen en ging mee aan boord van het project dat tot een zesdelige reeks moet leiden.
Het eerste deel kende veel succes in het Frans. Ondertussen verschenen ook een tweede en derde album en staat het vierde op de planning voor het najaar. Omwille van rechtentechnische redenen duurde het tot nu vooraleer ook een Nederlandse vertaling kon verschijnen. In eigen land heeft Steven Dupré een trouw publiek. Zijn gedetailleerde tekenwerk komt bovendien heel goed tot zijn recht in een project als dit. Monumentale gebouwen, massascènes en veldslagen laten hem toe tal van details in grote platen te verwerken. Tegelijk is Dupré ook een meester van de personages. Elke figuur heeft een eigenheid in uiterlijk en lichaamshouding – iets wat De pilaren van de aarde zeker ten goede komt. In dit verhaal passeren immers zeer veel uiteenlopende personages, die in het eerste album alvast netjes te onderscheiden blijven voor de lezer.
Tom Bouwer is een ambitieuze steenhouwer die ervan droomt om grote kerken te bouwen, tot een kathedraal toe. Philip is een geestelijke die prior wordt van Kingsbridge, klaar om grote hervormingen door te voeren die nodig zijn na jaren van wanbeheer. Rondom deze hoofdfiguren circuleren er nog tal van randfiguren met hun eigen plannen. Het resultaat is een echt mozaïekverhaal waarin kleine en grote verhalen elkaar afwisselen en geregeld met elkaar vervlochten raken. De Kingsbridge-romans van Ken Follett grasduinen volop in de Britse geschiedenis en brengen zo een minder gekende periode (op een geromantiseerde manier) in beeld.
Het grootste nadeel van de stripversie is de wat slaafse, stapsgewijze manier waarop Alcante een scenario van zijn strip opbouwt aan de hand van de roman. De epische roman is breedvoerig in tijd en ruimte en in dit eerste deel blijft de strip braaf naast de roman lopen. Die maakt daarbij soms wat weinig gebruik van de meerwaarde van de beelden en de eigenheid van het medium. Mogelijk heeft dit te maken met het feit dat een eerste deel vooral de personages en de setting moet presenteren aan de lezer. Mogelijk zal de strip vanaf het tweede deel iets vrijer met het materiaal aan de slag gaan.
De pilaren van de aarde is zonder meer een mooi podium voor Steven Dupré om zijn grote talent nog maar eens te tonen. Hij pakt uit met alles wat hij in zich heeft. Indien ook Didier Alcante nu ook nog op vol toerental raakt en zijn scenario meer tot een eigen werkstuk kan maken dat naast de roman kan staan, hebben we zonder twijfel met een van de sterkste reeksen uit het oeuvre van Dupré te maken. Dit najaar zou het tweede deel in het Nederlands moeten verschijnen.
