Look At Us Now, het debuutalbum van Gustaph, is een samenvatting en statement tegelijk. Na twintig jaar in de business staat hij eindelijk waar hij thuishoort: in de spotlight. Tegelijk is het ook een trotse uitroep van een queer man die zich niet langer wil en hopelijk ook nooit meer hoeft te verstoppen. En los van dat alles is het album ook vooral een lekker discoplaatje waarop het fijn sjansen is.
Er zijn twee kanten aan het verhaal van dit debuut van Gustaph. Er is die link met dat verdomde Eurosongfestival en “Because of You” staat dus logisch gezien pontificaal vooraan, maar het is wat ons betreft een van de mindere songs op het album. Er is de verzachtende omstandigheid dat het op Look At Us Now beter tot zijn recht komt dan als losse single twee jaar geleden, maar we waren toen al geen fan en nu nog steeds niet, wegens een gebrek aan power en overtuigingskracht. “Like You” is in hetzelfde bedje ziek en glijdt bij momenten iets te ver af naar “Dragostea Din Tei” van O-Zone (en wij denken niet graag aan O-Zone). Het siert Gustaph wel dat hij niet meteen na Eurosong zijn album uitbracht om te cashen, en er zijn tijd voor nam om een werkstuk te maken waar hij volledig achter kon staan. En dat laat zich horen.
Daarvoor is immers de tweede kant van het verhaal veel te interessant, en dat is de genderbending disco van Hercules and Love Affair waarmee Gustaph enkele jaren lang de wereld rond toerde en die de meerderheid van het album met een heerlijk stuwende discovibe injecteert. De keuze voor producer Richard X, die ook al samenwerkte met goed volk als Róisín Murphy, Goldfrapp en de Pet Shop Boys lijkt dan ook zeer voor de hand liggend, alleen is het dan jammer dat Look At Us Now net iets té braaf klinkt. Het is volgens ons het verschil tussen dit debuut en bijvoorbeeld dat van Years & Years, dat ondanks een zeer vergelijkbare sound wél wereldhits had en Gustaph voorlopig nog niet. Daar spatte de muziek nog nét iets harder uit de boxen en het greep meer bij de keel.
Volgende keer muzikaal en productioneel dus gewoon nog iets meer risico nemen, want momenteel is de grootste kracht van dit album Gustaph zelf. Hij komt over als een sympathieke gast, die nooit naast zijn schoenen is gaan lopen. Je zal hem niet snel betrappen op divagedrag, of toch geen divagedrag dat hij niet gerechtvaardigd is om te vertonen: “Glow” is evenveel glitter als soul en “Pick Me Up” is dan weer pure Kylie Minogue in discomodus (en wij denken wel graag aan Kylie Minogue). Hij bezit het vermogen om een song tot een hoger niveau te tillen. Zo bevat “Faith In What You Feel” lyrics die nogal sloganesk aanvoelen: “Give me something with a meaning / Everybody needs some healing / Just say it with your heart and mind”. Bij andere artiesten zouden we daar jeuk van krijgen maar bij Gustaph is het doodgewoon geloofwaardig. Ook “Really Mine” komt bij momenten ondraaglijk licht uit de hoek, maar Gustaph laat dit ontploffen tot een popsong om duimen en vingers bij af te likken.
Personality goes a long way maar Gustaph is ook gezegend met een stem waarmee je pannen van een dak kan herschikken. “Already Know” heeft een goede groove en intensiteit in de zang, en energiebommetje “The Feeling” komt met koebel en een vette “huh!” alvorens het refrein een laatste keer losbarst. “Dark Days” kreunt in de strofen soms misschien onder de vocale tierlantijnen, maar het drama ondersteunt wel het thema van het nummer en in de refreinen gaan alle remmen los.
Met Look at Us Now heeft Gustaph een album gemaakt dat spreekt van empowerment en het gevoel van zich gesterkt te voelen door geliefden. Dat lijkt vanzelfsprekend, en het zou het ook moeten zijn. Normaal zouden we er dus niet op ingaan en enkel over de muziek spreken maar in deze tijden waarin de liefde die van de norm (wat dat ook moge zijn) afwijkt, opnieuw onder vuur ligt, is opkomen voor jezelf ronduit bewonderenswaardig.
Desondanks is dit een album dat niet kreunt onder enige zwaarte en doet dansen – exact waar Gustaph op mikte. Missie geslaagd dus.
