Grote woorden zijn er om te schuwen in dit vak, maar: het zou zo maar eens kunnen dat een naar alle maatstaven eerder bescheiden Australische indierockband, even stiekem als verdiend, nu al een schaduwkandidaat voor album van het jaar aflevert. Beter laat dan nooit om kennis te maken met Floodlights, dankzij het verbluffende Underneath.
Underneath is voor de band uit Melbourne al de derde langspeler, na From A View uit 2020 en Painting Of My Time uit 2023. Noteer maar voor straks; wij voorspellen dat de reflex om die twee van tussen de plooien te plukken na het beluisteren van Underneath maar moeilijk te onderdrukken zal zijn. Verre van kwaaie albums, luister vooral zelf, maar beter dan deze derde was het nooit eerder bij Floodlights. Dat de basis voor Underneath ontstond terwijl de band met het leven op tournee, aan de andere kant van hun wereld, moest omgaan, heeft er misschien iets mee te maken.
Denk hier aan een update van legendarische Aussies als The Triffids en The Go-Betweens met meer branie. Recenter zijn stadsgenoten Rolling Blackouts Coastal Fever nooit heel ver weg, al heeft die bende een pak minder gevoel voor dramatiek. De manier waarop Floodlights met Underneath schijnbaar uit het niets komt piepen, roept ook vergelijkingen op met Wunderhorse, dat vorig jaar met Midas gelijkaardige brokken maakte. De gretige pathos die elke song doorbloedt, ten slotte, steekt dan weer een teen uit richting Editors.
Opener “Alive (I Want To Feel)” intrigeert onmiddellijk met eenzaam trompetgeschal, en wat later, zo rond de helft, trekt een synthmotiefje dat iets mysterieus uitstraalt ons naar het puntje van de stoel. Daarna struikelt een drumstel over wat vage ronken, en als alles zijn evenwicht teruggevonden heeft, barst de song pas helemaal los. Dan voelen we een eerste keer kippenvel, zeker in dat bombastisch gejeremieerde, in echo’s gedrenkte refrein. “Alive / Alive / I want to feel alive”: zanger Louis Parsons heeft, naast een indrukwekkende stem, een existentiële missie.
Die existentiële afweging van hoop en angst vormt meteen de rode draad doorheen Underneath. “Cloud Away” schat dat nog in als een openbaring van de wonderbaarlijke mogelijkheden in een mensenleven: “It will come, just imagine”. Achter elke wolk schuilt die immense blauwe lucht, benadrukt ook de woordeloze achtergrondzang, nog een van de sterktes van Underneath. “Joy” weet dat vreugde alles is, voor een prijs: “Somewhere in space and time when I’m looking ahead / There’s a road that could change everything”.
In “Horses Will Run” zit een mondharmonica de band, zoekend naar bevrijding, op de hielen. “I can feel the moment coming, it is breaking down the door”, jankt Parsons in “Can You Feel It”, en iets verder “I’m on the edge of nothing”. Zonder het fantastische werk van trompettiste Sarah Hellyer zou de song nooit geweest zijn wat die nu is. Ook wanneer de voet wat van het gaspedaal mag, zoals in het tragere “Buoyant”, is het, opnieuw naast die achtergrondzang, haar inbreng die de emoties hoog doet oplaaien.
“Melancholy Cave” – piano, spaarzame gitaar, stem, “I could hopе a thousand times a day / But a mirror says more than words could ever say” – geeft flashbacks naar “No Sound But The Wind” van Editors. Het potentieel bestaat, en dan moet het hoogtepunt nog komen ook. Floodlights raapt alle moed bijeen om de hemel te bestormen met beklijvende urgentie, want “The Light Won’t Shine Forever”. “When I manifest just what I feel / Beyond the comfort lies a thrill / When I know adventure waits / But I don’t know the steps I’ll take / When I hold an unknown hand / When I know we might not meet again”…
De hele song, en bij uitbreiding het hele album, is het geluid van een hele band die lééft, hier en nu, terwijl het nog kan, tegen de wervelwind van het bestaan in. Soms komt alles wat leeft in een band noodlottig samen op één moment in tijd en ruimte. Dan is het resultaat daarvan machtig. Dan krijgen we Underneath.
Op 17 september speelt Floodlights in De Roma in Troubleyn.
