Okselfris, goeie neus voor pop, kan vlot met een gitaar overweg en ook nog eens Iers, zegt u? Klinkt verdacht als de gemiddelde inwoner van onze muzikale versie van Utopia. Die van Kynsy is alvast het beluisteren waard.
Soloartieste Ciara Lindsey, aka Kynsy, is met Utopia aan haar derde EP toe, maar haar rijzende ster deed onze radar pas recent bliepen. Muzikaal kan ze een klinkend clubje vormen met übercoole gitaarhelden als St. Vincent, Elastica en grote belofte Blondshell, maar met een poprockprinses als Gwen Stefani (met en zonder No Doubt) zou ze ook een Guinness-G kunnen splitten. Af en toe proeven we zelfs een flard vocals à la Santigold. Smakelijk!
Laat u niet afschrikken door dat gekke gitaartje in de intro van opener “Body” dat net iets te hard aan een doedelzak (toch?!) doet denken. Het nummer stuitert er vrolijk op verder, maar knipoogt in z’n geheel vetter naar de 90s britpoppers dan naar highland punk. De klik met co-writer en Wolf Alice-drummer Joel Amey is duidelijk, en dat mag niet verbazen: Kynsy is uit hetzelfde power-hout gesneden als zijn vaste frontvrouw Ellie Rowsell.
Nog in haar DNA: die verdomd voedzame Dublinse grond – die zijn artistieke maagjes toch nooit genoeg lijkt te vullen. In de smeulende titeltrack verwijst deze Ierse naar haar enkeltje Dublin-Londen. “Utopia and me / I’m crying but I’m free”. De weerhaken van haar geboortestad doen net als de track nog een beetje pijn, maar we voelen het ook (“I feel it, I feel it”): het is er van de louterende soort.
“Stereo Games” houdt het luchtiger en voelt alsof het al eeuwen in onze bangers playlist kampeert. De afsluitende ‘oeh oeh oeh oeh’ had als een goedkoop trucje kunnen voelen, maar is hier gewoon een logisch verlengde van dat onweerstaanbare energiedrankje van een refrein. Die stevige drums zijn overigens een stuk smakelijker dan een plakkerige Red Bull.
Op de weids reikende hekkensluiter “Formaldehyde” zet Kynsy haar oude demonen op sterk water, maar wel op ooghoogte in haar vitrinekast. Deze artieste is een multi-instrumentalist en producer met een sterke visie, en hier wil ze duidelijk showcasen wat ze in haar mars heeft. De opbouw doet erg classic rock aan, het eindresultaat staat als een huis.
Utopia is geplaveid met indiepoprock met een huizenhoog anthem-gehalte. Benieuwd welke wereld Kynsy bouwt in de tijdspanne van een full album.
