Het heeft enige tijd geduurd, maar Jon Amor heeft zijn swingende bluesvibes teruggevonden. Niet dat die echt volledig verdwenen waren, maar Colour in the Sky uit 2018 en Remote Control uit 2020 (volledig alleen opgenomen in volle pandemie) toonden respectievelijk de introspectieve en poppy kant van deze veelzijdige muzikant. Nu is hij terug en hij mikt onverstoord op onze dansbenen.
Eind 2019 werd met King Street Turnaround de zaadjes gestrooid van wat nu Jon Amor Trio geworden is. Jon Amor had in drummer Tom Gilkes, bassist Jerry Soffe en keyboardspeler Evan Newman gelijkgestemde zielen gevonden. Gaandeweg veranderde het opzet van de band, het kwartet werd een trio en focuste zich meer op funky en dansbare blues. Maar ook nu worden de teksten niet vergeten, want een song is pas écht af als ook de tekst swingt.
Ondanks de pandemie zijn Amor, Soffe en Gilkes een gerodeerd ensemble geworden, mede dankzij de vele optredens in Engeland, maar ook België en Nederland hebben ondertussen aan den lijve kunnen ondervinden dat Jon Amor een nieuw en groovy hoofdstuk van zijn carrière begonnen is. Logischerwijs moeten die songs dus ook op het cd-kopend en Spotify-streamend publiek losgelaten worden.
Wat direct opvalt, is de sobere productie: de volledige aandacht van de luisteraar gaat naar de instrumenten, met in de hoofdrol gitaar en bas. Geen extra franjes, het spelplezier primeert. Zoals op “Make You Mine”, waarin Amor en Soffe een dwingend vraag- en antwoordduel aangaan, ondersteund door de mokerslagen van Tom Gilkes. En ook op “Rideau Street” is Jerry Soffe de drijvende kracht van de song, hij stuwt zijn medemuzikanten genadeloos richting opwindende eindstreep. Vraag is wie er het meest uitgeput aankomt: de muzikanten of de aanhoorder, die bij zoveel funky geweld niet kan stilzitten. Ook “Sit & Wonder”, het meest poppy nummer op het album, is zo’n veldslag: wie geeft zich het eerst gewonnen?
Het zwoele en dreigende “I Know What You’re Using” doet ons wegdrijven in de Louisiana swamps en de heerlijke dubbelzinnigheid in “Tonight I’m Gonna Make You A Star” zorgt voor de vette knipoog. Alhoewel beide songs perfect afgewerkt en ondersteund worden door Gilkes en Soffe, zorgt vooral Jon Amor voor een uitgebalanceerd geheel: hij haalt met zijn Fender soms uitzinnig en dan weer beheerst uit.
Blijkbaar is Amor ook niet te beroerd om eigen nummers te herwerken: “She Thought I Was An Eagle” uit 2011 was oorspronkelijk een springerig rocknummer, maar is nu verveld tot zwoel en swampy slowblues met alweer de Fender in een hoofdrol.
The Turnaround is een stevig en dansbaar album geworden, een kniesoor die bij het beluisteren ervan kan stilzitten.
