We hadden nog niet van hen gehoord, maar Ragana’s zesde plaat is een van de beste in het heavy genre dit jaar. Ook als je niet per se into metal bent, is Ragana een band die je aandacht verdient.
Desolation’s Flower is Ragana’s debuut op The Flenser, een Amerikaans fijnproeverslabel gespecialiseerd in donkere experimentele muziek. Ragana staat dus voortaan te pronken tussen Planning For Burial, Chat Pile, Have A Nice Life en Agriculture. Wat ons betreft volledig verdiend, want de zeven nummers over verlies, woede, pijn en hoop behoren tot het beste wat 2023 ons in het zwaardere genre te bieden heeft.
Het duo achter deze geniale colère is Coley en Maria, twee muzikantes actief in het queer punkmilieu die nooit hun familienamen publiceren. Ze richtten Ragana (Lets en Litouws voor ‘heks’) op in 2011 en omschrijven zichzelf als queer antifascist sentimental destruction doom from the northwestern forests.
Dat ze inspiratie halen bij de bossen en mist in hun thuisstaat Washington, de metal van Wolves In The Throne Room en ingetogen klanken van Grouper en Mt. Eerie is meteen te horen in het openende titelnummer. “Desolation’s Flower” begint met spaarzame, zware tokkels en hopeloze vocals, maar na een paar minuten volgen pure blackmetalriffs. Hebben we al iets rauwers gehoord de voorbije jaren? Wat ons ook meteen duidelijk is na het horen van het openingsnummer: Ragana kan je niet zomaar in het vakje doom of black steken – ze overstijgen het genre sowieso door invloeden van anarchistische punk, dark folk en een pikdonker sfeertje.
In “Woe” klinkt de zang al even wanhopig en de gitaren extreem ontvlambaar. Ook “Ruins” en vooral de laatste anderhalve minuut blaast je compleet weg. Dit is minimalisme ten top. In “DTA” nemen softe, meer natuurlijke stemmen je mee op een bijna bloedmooie trip tot het nummer meesterlijk uitbarst met de teksten “Death to America and everything you’ve done/I can’t feel anything, I am numb” die door merg en been gaan. Weer zo’n climax om u tegen te zeggen.
“Winter’s Light Pt. 2” is nog eens meedogenloze black metal met snijdende riffs. “Pain” neigt dan weer meer naar de alternatieve rock/zware shoegaze uit de nineties, maar klinkt nog altijd intens genoeg om minutenlang meegesleurd te worden. Dat het na “In The Light Of The Burning World”, het nummer dat het meeste licht uitstraalt, welletjes is geweest, is niet meer dan logisch.
Alles aan het album – of het nu de zwaarte, de rust, de opbouw of de climax is – komt extreem hard aan. “We leven in het licht van de brandende wereld”, zingen Coley en Maria ergens op de plaat. Desolation’s Flower is zodanig ontvlambaar dat je brandwonden riskeert.
Fan van alles tussen Big Brave en Wolves In The Throne Room, en klaar om deze langspeler te ondergaan? Voorzie dan zeker een bankje om achteraf op te bekomen.
