Na de vertoningen in Venetië en op het filmfestival van Telluride, vonden veel critici dat Jane Campion een wat nieuwe richting leek in te slaan met The Power of the Dog. Die observatie is echter vooral gebaseerd op het feit dat de film meer dan eerder werk de nadruk legt op mannelijke protagonisten, want wie goed kijkt ziet zeker een aantal thema’s uit The Piano of Bright Star terugkeren in deze sterke western die drijft op Campions voortreffelijke regie en dito acteerwerk van Benedict Cumberbatch, Kirsten Dunst en Kodi Smit-McPhee.
De kern van het westerngenre – wildernis versus beschaving – wordt ten volle uitgespeeld in het conflict tussen twee broers en de vrouw en zoon die tussen hen in komen te staan. Phil en George Burbank (Cumberbatch en Jesse Plemons) bestieren al twintig jaar samen een ranch, maar zijn elkaars tegenpolen: Phil is – ondanks een degelijke opleiding op school – ruw en gehard, de mildere George is de man van het ‘nieuwe westen’ dat aan het begin van de twintigste eeuw zich volop aandient. Wanneer George huwt met Rose (Dunst) zet dat niet alleen een problematische driehoeksrelatie in gang, maar vormt dat ook de kiem voor een steeds hoger oplopende spanning tussen Phil en Peter (Smit-McPhee), de bedeesde en belezen zoon van Rose.
In al die personages zit zowel de botsing tussen moderniteit en traditie als die tussen ‘frontier’ en beschaving opgeslagen en de hele plot is opgebouwd naar een aflossen van de wacht waarin een nieuwe wereld de oude vervangt. Dat idee wordt geschraagd door de integratie van landschap en personages die het westerngenre tekent, waardoor de definitie van een western – een genre bepaald door tijd, plaats en landschap – helemaal vervat ligt in The Power of the Dog. Daarnaast, injecteert Campion haar film echter ook met een seksueel spanningsveld dat het drama verder aanvult en ontwikkelt. Rose mag dan immers getrouwd zijn met de zachtaardige George, verschillende symbolische momenten tonen duidelijk de sluimerende aantrekkingskracht tussen haar en Phil en wanneer Peter dichter komt te staan bij Phil, ontspint zich een Freudiaanse strijd tussen moeder en surrogaatvader die ook nog een dramatische betekenis heeft die enkel de kijker ten volle kan duiden.
Al die lagen worden schitterend gedragen door de hele cast en Campions beheerste regie geeft aan de vertolkingen alle ruimte. De weidse landschappen van Nieuw-Zeeland moeten hier instaan voor Montana, maar alles verschilt in wezen niet zoveel van de Australische vlaktes die in sommige van Campions vroege films figureerden en het is duidelijk dat ze haar breedbeeldcanvas perfect weet aan te wenden om de dramatiek fors te onderstrepen.
Campion legde zich de afgelopen jaren vooral toe op televisiewerk met Top of the Lake en het was al sinds Bright Star uit 2009 geleden dat ze nog achter de camera stond voor een langspeelfilm. Met Power of the Dog levert de cineaste in ieder geval aan comeback van formaat af.
