Stillwater

Toen de trailer van Stillwater afgelopen mei uitkwam, ontstond de nodige controverse. Het was namelijk meteen duidelijk dat de film sterk geïnspireerd was door de rechtszaak van Amanda Knox, de Amerikaanse studente die vier jaar onterecht in een Italiaanse gevangenis doorbracht nadat haar Britse huisgenote dood was teruggevonden. Dat het verhaal steunde op deze waargebeurde feiten is ook iets wat regisseur en co-scenarist Thomas McCarthy – die eerder het bekroonde Spotlight maakte – in elk interview benadrukte. De enige die niet op de hoogte leek te zijn van deze inspiratiebron, was Amanda Knox zelf. Maar verwacht u niet aan een accurate adaptatie van het proces tegen Knox, want de premise van Stillwater mag dan wel gelijkaardig zijn, de film neemt een behoorlijk loopje met de effectieve feiten.

De über-Amerikaan Bill Baker (een uitstekende Matt Damon) reist met regelmaat naar Marseille om daar zijn veroordeelde dochter Allison (Abigail Breslin) te bezoeken die vastzit voor de moord op haar vriendin en huisgenoot Lina. Wanneer Allison op een dag geruchten opvangt die mogelijk tot haar vrijspraak kunnen leiden, vraagt ze haar vader een brief te bezorgen aan haar advocaat. Voor de wet zijn geruchten helaas niet voldoende om de zaak te heropenen, waarna Bill besluit het heft in eigen handen te nemen om kost wat kost de onschuld van zijn dochter te bewijzen. 

In zijn zoektocht naar de waarheid botst Bill op heel wat cultuurgebonden problemen. Bill Baker, uitgerust met baseball pet en een arend tatoeage, lijkt een soort personificatie van de Amerikaanse identiteit te zijn. De oliearbeider afkomstig uit Stillwater, Oklahoma bidt voor hij eet, geeft niet echt om racistische uitspraken en bekent trots eigenaar te zijn van twee vuurwapens. Dit contrasteert met de zuiderse havenstad die de Amerikaan weinig hulp aanbiedt. De enige persoon die bereid is Bill bij te staan, is de alleenstaande moeder en actrice Virginie (Camille Cottin) bij wie hij intrekt om zo verder naar de echte dader te kunnen zoeken.

Eens Bill samenwoont met Virginie en haar dochtertje Maya (‘scene stealer’ Lilou Siauvaud) wijzigt de toon van de film en verandert Stillwater in een karakterstudie. De spanning en het detectivegehalte vallen weg en de verhaallijn wordt tijdelijk onderbroken om dieper in te gaan op het personage Bill Baker en zijn getormenteerd verleden. Hoe hij bijvoorbeeld nooit een goede vader geweest is voor Allison, maar vaak afwezig of dronken was. Bij Virginie en Maya krijgt hij een tweede kans en de film brengt uitgebreid zijn relatie met zowel Virginie als Maya in beeld. Dankzij zijn surrogaat familie vindt outsider Bill steeds meer zijn plek in Marseille en zoekt niet langer naar de schuldige die zijn dochter haar plaats zou moeten innemen.

Tot de film zich plots lijkt te herinneren dat deze eigenlijk geadverteerd staat als een thriller en opnieuw bruusk van toon verandert. Toevalligheden rijgen de plot aaneen en Bill geeft zich over aan roekeloos gedrag dat de geloofwaardigheid – en sympathie voor het personage – sterk doen afnemen. De film, die tot dan toe al zoveel tegelijk had proberen te zijn en al veel verschillende punten aankaartte zonder ze verder uit te werken, loopt vanaf dan compleet verloren in zichzelf. De scenaristen moeten niet geweten hebben hoe ze het verhaal verder moesten afwikkelen, want de ontknoping volgt snel en abrupt. Al steken ze er wel nog een kleine twist in die al van mijlenver zichtbaar was. 

Stillwater stipt verschillende genres en aspecten aan in zijn 139 minuten lange speelduur, zodat het onbestemd blijft wat de film nu eigenlijk precies wil zeggen. Voornamelijk lijkt het verhaal aan te willen tonen dat het verschil tussen schuld en onschuld niet zo zwart-wit is als gedacht. Een boodschap die de inmiddels vrijgesproken Knox niet apprecieert.  

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + 14 =