The Milk Factory :: Bos

Wat ooit misschien nog iets had van een nevenproject, is intussen een volwaardig iets. Na een debuut-EP en een eerste langspeler (Aula) in 2020, staat het sextet The Milk Factory alweer klaar met een nieuwe EP, die in april verschijnt via WERF Records. Vooruitgeschoven single “Bos” laat een geluid horen dat herkenbaar is, maar ook een lichte verschuiving suggereert.

Als The Milk Factory ooit al het kleine broertje van andere bands was, dan had dat vooral te maken met het feit dat de leden er zo’n hoop bands op nahouden, waarvan sommige al behoorlijk in de kijker liepen. Maar eigenlijk is het net mooi dat The Milk Factory zo anders is dan, pakweg, Nordmann, Don Kapot of Steiger. Vanaf Dag 1 was dit een heel eigen beestje, met een markante instrumentatie en stijl. Dat was er eentje van understatements en nuance, van atmosferische songs met zachte contouren die geduldig openbloeien.

Die aanpak zal vermoedelijk niet snel veranderen, maar de band laat wel horen dat je ook binnen het zachtmoedige spectrum heel wat nieuw terrein kan verkennen. “Bos”, een voorsmaakje van Dusky, bevat die typisch breed uitwaaierende gitaar van Edmund Lauret en die verstrengeling van sax (Viktor Perdieus) en fluit (Jan Daelman), maar meest opvallend is, na die vertrouwd aanvoelende, weidse aanzet, de rollende beweging van de ritmesectie. Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) geven het stuk een stuwing die contrasteert met de gave, aangehouden klanken van hun collega’s, maar tegelijk ook een hypnotiserend effect heeft. Alsof de woeligheid onder het oppervlak zo tastbaar gemaakt wordt zonder dat het gaat domineren.

Het is dus opnieuw uithangen in een schemerzone, maar dan met eentje die lijkt te trappelen om de ramen wijd open te gooien. Benieuwd naar meer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − 3 =