Effacer L’Historique

Langzamerhand komt de distributie weer op gang en verschijnen meer nieuwe titels in de zalen. Het is helaas niet al goud wat blinkt, zoals Effacer L’Historique helaas met verve bewijst.

Drie mensen liggen om verschillende redenen in hun leven overhoop met de moderne maatschappij en dan vooral met de moderne communicatietechnologie. Marie (Blanche Gardin) beleefde een dronken one-night stand met een bezoeker van haar favoriete bar en ziet zich nu afgeperst door de man die dreigt de video van hun kleurrijke nachtelijke escapades op het internet te plaatsen. Christine (Corinne Masiero) is gefrustreerd omdat ze ondanks alle inspanningen geen degelijke sterrenkwotering krijgt voor haar taxi-service, een soort Uber-dienst. Bertrand (Denis Podalydès) ziet zich dan weer geconfronteerd met een dubbel probleem: schoolgenoten van zijn dochter hebben een filmpje online gezet van de dagelijkse pesterijen van het meisje (een gegeven waar verder niks wordt mee aangevangen) en zelf is hij verslaafd aan telefoongesprekken met allerlei callcenters, wat hem een schuldenberg opleverde en zelfs een platonische relatie met Miranda – de stem van een exotische verkoopdienst. Ziedaar het uitgangspunt van de erbarmelijke Franse-Belgische komedie Effacer L’Historique.

Het is moeilijk te weten waar beginnen bij het opsommen van de talloze tekortkomingen van deze waarlijk vreselijke prent. Misschien starten met het meest evidente element: de humor. Een bloemlezing uit een aantal absolute dieptepunten omvat Christine die een rode loper uitrolt voor een van haar passagiers, Marie die struikelt net voordat ze eindelijk voorbij een wachtmuziekje van een telefoondienst geraakt en Bertrand die gebeten wordt door een ezel ergens op het platteland. Niemand verwacht dat dit genre traktaten van Kierkegaard brengt, maar zelfs binnen de grenzen van dit soort komedies schraapt Effacer L’Historique toch wel heel diep op de bodem van het vat.

Het helpt ook niet dat de personages ronduit afstotelijk zijn. Misschien zijn we verondersteld om mee te voelen met deze ‘gewone lui die de verliezers van de dolgedraaide maatschappij zijn’, maar dan zou het script toch iets minder manipulatief moeten geweest zijn. Wat te denken van Christine en Bertrand die zo nostalgisch zijn over hun deelname aan de beweging van de ‘gele hesjes’ dat ze nog steeds luid zingend toertjes draaien rond ‘hun kruispunt’? Als grap werkt dat idee voor geen meter, als dramaturgisch gegeven is het een lege doos. Regisseurs Benoît Delépine en Gustave Kervern (eerder al verantwoordelijk voor ongein als Le Grand Soir) die zelf het script schreven, willen duidelijk allerlei maatschappelijk relevante thema’s aansnijden en tonen hoe ‘woke’ hun visie op de hoogtechnologische maatschappij wel is, maar geraken niet veel verder dan flauwe binnenpretjes die moeten suggereren dat het allemaal wel erg gedurfd is. Een personage dat binnenwandelt in een datacenter van Google of dat een computerscherm te lijf gaat met een motorzaag is dat evenwel echt niet, wat de geforceerde morele arrogantie van dit onding nog wat meer in de verf zet. De meest treffende omschrijving is misschien wel iets in de zin van een derderangs Woody Allen, met navelstaarderij die werkelijk kant noch wal raakt en noch als drama, nog als komedie functioneert.

Zowat het enige positieve dat er zou te zeggen zijn over Effacer L’Historique (u mag uiteraard drie keer raden waar de titel op slaat) is dat Delépine en Kervern niet totaal onbekwaam zijn wanneer het erop aankomt te weten waar hun camera neer te zetten. Er zitten een paar fraaie momenten in de film die helaas veel meer visuele kwaliteit bieden dan deze lamentabele ersatz-komedie eigenlijk verdient. Dat de regisseurs op basis daarvan in Berlijn een juryprijs kregen, is een interessantere grap dan de film zelf.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 − 2 =