Gordon Lightfoot :: Solo

Dat hij wilde dat diens songs eeuwig zouden duren, was een compliment dat Bob Dylan – niet meteen iemand die erg gul is met mooie woorden – ooit gaf aan Gordon Lightfoot. Om maar te zeggen dat wanneer de ondertussen 81-jarige Canadees voor het eerst sinds 2004 nog eens een nieuw studioalbum uitbrengt, dat iets is om nieuwsgierig naar uit te kijken.  

Hoewel hij deel uitmaakt van een gouden generatie songschrijvers die eind jaren ‘60, begin jaren ‘70 doorbraken, is Lightfoot buiten zijn vaderland nooit een even grote naam geworden als land- en generatiegenoten Neil Young, Joni Mitchell en Leonard Cohen. Iets waar het feit dat hij na een paar jaren in Los Angeles terugkeerde naar zijn heimat in Toronto misschien wel deels mee te maken heeft. Want Lightfoot pende in de jaren ‘70 een hele reeks klassiekers bij elkaar – zoals Sit Down Young Stranger (1970), Sundown (1974) en Summertime Dream (1976) om misschien wel de drie beste te noemen – die gerust tot het pantheon van de seventies gerekend mogen worden. In tegenstelling tot andere leeftijdsgenoten vermeed hij echter stilistische zijsprongen en bleef hij typische singer-songwriterplaten opnemen. 

Na ernstige gezondheidsproblemen in 2002 was het echter gedaan met nieuwe nummers. Er was nog wel Harmony uit 2004, maar die plaat bestond uit nummers die hij schreef voor zijn ziekte. Nu, 16 jaar later, is er eindelijk nog eens nieuwe studiowerk van de hand van Lightfoot. Al mag dat “nieuw” met een een korrel zout genomen worden, want ook hier betreft het een reeks nummers die hij eigenlijk al in 2001 schreef en opnam, maar die daarna in de vergetelheid sukkelden. Al staat er met “Easy Flo” ook een enkel recent geschreven nummer op het album. Tien nummers, samen goed voor een dik half ur muziek, waarop zoals de albumtitel aangeeft, enkel Lightfoot te horen is. Breekbaarder dan op z’n klassieke werk en wat minder krachtig, maar niemand die hem dat kwalijk kan nemen. 

Het grootste probleem is dat het album ondanks zijn geringe duur toch net iets te snel wat eentonig aanvoelt. Individueel valt er niet zo gek veel op de nummers – charmant in hun breekbaarheid – aan te merken, maar de sobere aankleding maakt dat het des te meer opvalt dat de nummers allemaal hetzelfde stramien volgen en zelfs na herhaaldelijke luisterbeurten behoorlijk hard op elkaar lijken. Hier en daar zijn er wel enkele nummers die wat meer uit de band springen (“E-Motion”, “Better Off”, “Just A Little Bit”) maar de eenvormigheid haalt de angel uit het album. Het is pas op het afsluitende “Why Not Give It A Try” dat er eens iets speciaals gebeurt, wanneer Lightfoot wat hortend, maar genoeglijk aandoend, begint te fluiten.

Solo is geen laat meesterwerk in het oeuvre van Lightfoot geworden, maar wie kan hem dat kwalijk nemen? Het is een best fijne collectie nummers die niet meer is dan een voetnoot in de carrière van de Canadees. Maar na zestien jaar wachten kunnen we daar best mee leven.  

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − tien =