Twee keer debuteren, het is niet elke artiest gegeven. Day Wave, nog altijd gewoon Jackson Phillips, kan ons na Headcase/Hard To Read, zijn twee ep’s die hij vorig jaar gecombineerd de wereld in stuurde, die verrassing gunnen. Wij waren eerder al zacht gecharmeerd door het DIY-geluid van de Amerikaan, en nu belooft zijn échte officiële langspeeldebuut meer van hetzelfde.
En dat is exact wat we krijgen: niet meer en niet minder dan meer van hetzelfde. Phillips doet nog altijd alles zelf, op dezelfde manier die hem met Headcase/Hard To Read op de kaart zette. Diezelfde hippe, dromerige indiepop kan op zich opnieuw geen irritatie opwekken, maar spannend wordt het nooit: The Days We Had wentelt zich vooral in veiligheid. Enkel met “Bloom”, een interessante instrumental vol variaties die met een zekere natuurlijkheid mooi op hun plaats vallen, gooit Phillips het over een avontuurlijkere boeg. Elders, zoals in “Disguise”, haalt Phillips de snelheid uit z’n songs om nog nauwer aan te sluiten bij de chillwavebeweging waar hij al langer bij aanleunt. Hij komt er alleen jaren te laat mee. “On Your Side”, ongeveer halverwege, houdt er wel nog ongegeneerd de vaart in, en iets verder is “Promises” ook eerder zeldzaam vlot, minstens voor de helft.
Maar verder bewijst Phillips dus dat hij een gemakkelijke formule – wazige synths, beetje weggemoffelde vocals, onschuldige, smachtende lyrics – gevonden heeft, een die bovendien nog werkt ook. Is het de jeugdige onzekerheid die hem parten speelt, waardoor The Days We Had zo formulaïsch klinkt? Durft hij nog niet te veel evolueren, experimenteren, een eigen geluid doordrukken? Goed mogelijk. “Sometimes I still think I’m a teenager”, horen we Phillips zingen op introverte afsluiter “I’m Still Here”. Dergelijke onvolwassen overpeinzingen waren ook al aanwezig op de voorganger, maar strijken nu nog meer tegen de haren in.
Een begenadigd songwriter zal Phillips ook niet onmiddellijk worden, daarvoor blijven zijn teksten ook nu nogal simplistisch, met veel gemakkelijke nostalgische mijmeringen. The Days We Had, nietwaar. Natuurlijk behoeft de muziek geen overdreven poëtische weerspiegelingen, al mag hij toch wat scherper uit de pen komen dan met iets als “When I see you my arms feel weak/When I see you I cannot speak/When I see you/When I see you” (“Promises”). Hij is al even geen tiener meer, maar toch blijft Phillips dus hardnekkig schrijven vanuit z’n bloedend tienerhart: een geval van “schrijf wat je weet”, vermoeden we.
Uiteindelijk kabbelt The Days We Had zonder al te veel op te vallen gewoon voorbij, langsheen hoogtepunten noch dieptepunten. Als achtergrondmuziek voor een zomerse barbecue zullen de wazige synths en dromerige melodieën niemand voor de borst stoten. Anderzijds zal niemand zich geïnteresseerd afvragen wat die achtergrondmuziek is. ’t Moet die chillwave-affiniteit zijn. Mogen we hopen dat een derde kans Day Wave verder uit de comfort zone brengt? Als dat niet gebeurt, dan is een woordspeling als “one day wave” niet langer kort door de bocht.
